De werkzaamheden zijn begonnen en de Antidote krijgt zijn verdiende verzorging.
dinsdag 29 april 2008
Dag 9: maandag 28 april 2008: Agios Nikolaos: Kreta.
Aan alles komt een einde en nu werd het stilaan tijd dat we eens serieus gaan werken aan de boot willen we nog meer zien dan Kreta alleen.
Vanmorgen zijn we dan vertrokken na een stevig ontbijt. Athoula laat ons nooit niet graag gaan, maar we moesten nog 2 à 3 uren rijden afhankelijk van het gekke drukke verkeer van Sternes (Hania) richting Agios Nikolaos (ongeveer 250 km langs steile kronkelende bergketens). Het geluk zat met ons mee, want het was zeer rustig op de wegen. Zouden de magen en de hoofden van de feestvierders nog overbelast zijn?
Rond 12 uur waren we terug in de haven na nog even Maria een goede Pasen te wensen met geschenkjes van haar zusje.
Roger begon aan de voorbereidingen zodat de Antidote morgen veilig uit het water kan.
De zeilers van ons ponton hadden met Paasdag en -nacht knallende uren achter de rug. Ook hier was een gigantisch vuurwerk van op de kade.
Aan alles komt een einde en nu werd het stilaan tijd dat we eens serieus gaan werken aan de boot willen we nog meer zien dan Kreta alleen.
Vanmorgen zijn we dan vertrokken na een stevig ontbijt. Athoula laat ons nooit niet graag gaan, maar we moesten nog 2 à 3 uren rijden afhankelijk van het gekke drukke verkeer van Sternes (Hania) richting Agios Nikolaos (ongeveer 250 km langs steile kronkelende bergketens). Het geluk zat met ons mee, want het was zeer rustig op de wegen. Zouden de magen en de hoofden van de feestvierders nog overbelast zijn?
Rond 12 uur waren we terug in de haven na nog even Maria een goede Pasen te wensen met geschenkjes van haar zusje.
Roger begon aan de voorbereidingen zodat de Antidote morgen veilig uit het water kan.
De zeilers van ons ponton hadden met Paasdag en -nacht knallende uren achter de rug. Ook hier was een gigantisch vuurwerk van op de kade.
Dag 6, 7, 8: vrijdag 25, zaterdag 26, zondag 27 april 2008: Sternes: Kreta.
Pasen betekent voor de Grieken het belangrijkste religieuze feest.
Het begint met de Goede Week, waarin bijna iedereen gaat vasten en op zijn minst één keer voor een paar minuten de kerk betreedt om naar een speciale mis te luisteren. Op Goede Vrijdag volgt een processie achter een met bloemen bedekte lijkbaar van Christus en op paaszaterdag vindt in open lucht een nachtmis plaats rond 23 uur.
Aan de kerkmuur hangt Judas, de verrader, die na de mis naar de brandstapel wordt geschoten onder een hoop luid geknal van gevaarlijk vuurwerk, dat de nacht doet oplichten ten teken dat Christus is opgestaan, terwijl je overal op straat mensen ziet die met brandende kaarsen naar huis toe lopen. Voordat de deur wordt geopend wordt er met de brandende kaars een kruis gemaakt tegen het bovenste gedeelte van de buitendeuren om het onheil buiten te houden.
Dan wordt er gegeten en gedronken van een lekker feestmaal na het traditionele eiertikken.
Iedereen heeft een rood geschilderd, hardgekookt ei. De één houdt zijn ei in de vuist, steekt het omhoog en de ander tikt er met de punt van zijn ei tegenaan, terwijl hij zegt: “Chrisrtus is opgestaan”, waarop de ander dan weer zegt: “Ja, dat is hij zeker!” Daarna keert men de eieren met de stompe kant naar boven en worden de rollen omgedraaid.
Zondag: eerste Paasdag is niet compleet zonder lam aan het spit, waar iedereen welkom is.
Zoon Michel heeft 9 ha. grond gekocht in Loutraki op een heuvel met zicht op zee waar de feestelijkheden doorgingen en waar hij later een hotel wilt bouwen. Grieken hebben altijd grootse plannen. Gelukkig staat er al een nieuwbouw op want het regende af en toe. De Afrikaanse hitte was voorbij en het was betrekkelijk koud.
Papa Michel, de papa van Tonia en Roger zorgden voor het lam aan ’t spit: al drinkend en proevend en de vrouwen zorgden voor brood, groenten, frietjes, koekjes en drank.
De ganse dag werd er gegeten, gedronken, getaterd. (gelukkig kent de familie Lionakis Nederlands). De Grieken kennende zijn echte vleeseters en denken steeds dat je sterft van de dorst of honger als de mondmolen niet draait.
Iedereen schenkt iedereen Paasbrood, en lekkere zelfgebakken koekjes. En zo ging paasdag voorbij en genoten we van hun grootste feest.
Zaterdag hebben we ook nog een bezoek gebracht aan Dick. Hij woont ook in Sternes en zijn zeilboot ligt in Marati. Het was fijn hem weer te zien en wat bij te babbelen. Zoals iedere zeiler moet ook zijn boot nog de nodige zorgen krijgen voor de zee hem welkom heet.
Pasen betekent voor de Grieken het belangrijkste religieuze feest.
Het begint met de Goede Week, waarin bijna iedereen gaat vasten en op zijn minst één keer voor een paar minuten de kerk betreedt om naar een speciale mis te luisteren. Op Goede Vrijdag volgt een processie achter een met bloemen bedekte lijkbaar van Christus en op paaszaterdag vindt in open lucht een nachtmis plaats rond 23 uur.
Aan de kerkmuur hangt Judas, de verrader, die na de mis naar de brandstapel wordt geschoten onder een hoop luid geknal van gevaarlijk vuurwerk, dat de nacht doet oplichten ten teken dat Christus is opgestaan, terwijl je overal op straat mensen ziet die met brandende kaarsen naar huis toe lopen. Voordat de deur wordt geopend wordt er met de brandende kaars een kruis gemaakt tegen het bovenste gedeelte van de buitendeuren om het onheil buiten te houden.
Dan wordt er gegeten en gedronken van een lekker feestmaal na het traditionele eiertikken.
Iedereen heeft een rood geschilderd, hardgekookt ei. De één houdt zijn ei in de vuist, steekt het omhoog en de ander tikt er met de punt van zijn ei tegenaan, terwijl hij zegt: “Chrisrtus is opgestaan”, waarop de ander dan weer zegt: “Ja, dat is hij zeker!” Daarna keert men de eieren met de stompe kant naar boven en worden de rollen omgedraaid.
Zondag: eerste Paasdag is niet compleet zonder lam aan het spit, waar iedereen welkom is.
Zoon Michel heeft 9 ha. grond gekocht in Loutraki op een heuvel met zicht op zee waar de feestelijkheden doorgingen en waar hij later een hotel wilt bouwen. Grieken hebben altijd grootse plannen. Gelukkig staat er al een nieuwbouw op want het regende af en toe. De Afrikaanse hitte was voorbij en het was betrekkelijk koud.
Papa Michel, de papa van Tonia en Roger zorgden voor het lam aan ’t spit: al drinkend en proevend en de vrouwen zorgden voor brood, groenten, frietjes, koekjes en drank.
De ganse dag werd er gegeten, gedronken, getaterd. (gelukkig kent de familie Lionakis Nederlands). De Grieken kennende zijn echte vleeseters en denken steeds dat je sterft van de dorst of honger als de mondmolen niet draait.
Iedereen schenkt iedereen Paasbrood, en lekkere zelfgebakken koekjes. En zo ging paasdag voorbij en genoten we van hun grootste feest.
Zaterdag hebben we ook nog een bezoek gebracht aan Dick. Hij woont ook in Sternes en zijn zeilboot ligt in Marati. Het was fijn hem weer te zien en wat bij te babbelen. Zoals iedere zeiler moet ook zijn boot nog de nodige zorgen krijgen voor de zee hem welkom heet.
Dag 5: donderdag 24 april 2008: Agios Nikolaos: Kreta.
De drukte naar het paasweekend nam toe. De hitte bleef ons overvallen en zonder drank, voornamelijk water is het hier niet te doen. De wijn is wel lekker maar maakt je loom, dus boodschappen aansleuren en al wat ik niet weet vraag ik maar aan Maria, waar ik regelmatig een babbeltje ga doen, of aan Billy. Hij weet hier alles: zegt de typisch Griekse adonis.
Het wilde en ongedisciplineerd rijden van de Grieken is nog niet afgenomen wat we ondervonden toen we van de luchthaven kwamen en ons onmiddellijk hebben aangepast, want anders rijden ze je van de weg. Roger speelt copiloot en ik piloot. Op de boot is dat omgekeerd.
Je moet dus zelf uitvissen of een auto van weghelft gaat veranderen, vaart mindert of je voorbij wilt steken, gaat keren of abrupt zonder aankondiging wilt stoppen.
Verkeersborden, witte lijnen, stoplichten, voorrang van rechts: voor wie is dat allemaal???
Als automobilist moet je beschikken over een breed gezichtsveld en naar links en rechts tegelijk kunnen kijken. Verkeersborden spelen daarbij een ondergeschikte rol. De claxon wordt bij de minste aanleiding ingedrukt. Gelukkig hangt er geen kenteken van Byron op de auto zodat ze denken dat we ook Grieken zijn.
Ondertussen moesten de papieren om de boot uit het water te lichten bij de port-police aangevraagd worden. Wat die daar eigenlijk mee te maken hebben weet ik niet, maar het is een indrukwekkende ervaring.
3 Personen op één bureau. 1 Griek werkt. Schrijft van alles in 3 verschillende boekjes (moet het afschrijven van het vorige), roept regelmatig hulp in van de anderen die het ook niet zo direct weten, gebruikt graag stempels en na ½ uurtje mag ik dan 6 € betalen.
Graag had ik mijn transit-log ook in orde gebracht, maar daar moet ik voor terug komen de dag voor vertrek.
De drukte naar het paasweekend nam toe. De hitte bleef ons overvallen en zonder drank, voornamelijk water is het hier niet te doen. De wijn is wel lekker maar maakt je loom, dus boodschappen aansleuren en al wat ik niet weet vraag ik maar aan Maria, waar ik regelmatig een babbeltje ga doen, of aan Billy. Hij weet hier alles: zegt de typisch Griekse adonis.
Het wilde en ongedisciplineerd rijden van de Grieken is nog niet afgenomen wat we ondervonden toen we van de luchthaven kwamen en ons onmiddellijk hebben aangepast, want anders rijden ze je van de weg. Roger speelt copiloot en ik piloot. Op de boot is dat omgekeerd.
Je moet dus zelf uitvissen of een auto van weghelft gaat veranderen, vaart mindert of je voorbij wilt steken, gaat keren of abrupt zonder aankondiging wilt stoppen.
Verkeersborden, witte lijnen, stoplichten, voorrang van rechts: voor wie is dat allemaal???
Als automobilist moet je beschikken over een breed gezichtsveld en naar links en rechts tegelijk kunnen kijken. Verkeersborden spelen daarbij een ondergeschikte rol. De claxon wordt bij de minste aanleiding ingedrukt. Gelukkig hangt er geen kenteken van Byron op de auto zodat ze denken dat we ook Grieken zijn.
Ondertussen moesten de papieren om de boot uit het water te lichten bij de port-police aangevraagd worden. Wat die daar eigenlijk mee te maken hebben weet ik niet, maar het is een indrukwekkende ervaring.
3 Personen op één bureau. 1 Griek werkt. Schrijft van alles in 3 verschillende boekjes (moet het afschrijven van het vorige), roept regelmatig hulp in van de anderen die het ook niet zo direct weten, gebruikt graag stempels en na ½ uurtje mag ik dan 6 € betalen.
Graag had ik mijn transit-log ook in orde gebracht, maar daar moet ik voor terug komen de dag voor vertrek.
Dag 1, 2 ,3, 4: zondag 20, maandag 21, dinsdag 22, woensdag 23 april 2008:
Agios Nikolaos: Kreta.
Om 10 uur raakten we de bodem van Heraklion en konden we aan ons avontuur beginnen. De vlucht verliep vlot. Sisi bracht ons naar de luchthaven in Keulen, waar weer enkele traantjes vloeiden.
Een warme zanderige wind overviel ons. De tramontane had Kreta in zijn macht. De Sahara-zand striemde in onze gezichten. Alles lag onder een laagje plakkerige bruine zand.
Onze huurauto stond klaar: een (witte) Clio, die al het een en ander had meegemaakt. Maar de Griekse chauffeurs kennende, wordt daar niet erg naar gekeken.
In Hersonissos zijn we onze kisten vol materiaal voor de boot, gaan halen bij Achilleas en Charoula. Ze woonden 1,5 jaar in Genk, maar kon het niet gewoon worden in België (Achilleas vond het werken in België maar niets!!!) en keerde met hebben en houden terug naar Kreta. Hij zat rustig op het terras van hotel Venus Melena (www.venusmelena.gr), sigaretje in de mond, een frappé te drinken met zijn vrouwtje toen we aankwamen. Op 15 mei opent het hotel en alles moet daartegen klaar zijn. Zijn woorden gebruikend – mijn vrouwtje werkt graag en zorgt voor alles. Ze heeft wel een pijnlijke rug, maar….(heft zijn wenkbrauwen eens op)
Bekende voorbijgangers worden luidruchtig begroet. De Grieken ondergaan het leven intens. Ze willen genieten van het hier en nu zonder zich zorgen te maken over de dag van morgen.
Snel geld verdienen is hun grootste obsessie en hopelijk lukt het Achilleas nu in Hersonissos.
En zo reden we verder richting boot, maar eerst even groeten bij Maria, de zus van Athoula in Agios Nikolaos. Ze zorgde voor onze huurauto bij Byron (rent a car) vrienden van haar. Zo gaat dat hier: iedereen kent iedereen. “He give you a good price etc”.
Maria heeft een winkel van merkkleding, -schoenen, -handtassen enz. : “Lobby fashoin”, en Billy’s Jewels.
De nouvelle bourgeoisie is hier verzot op en ze spreiden dit graag tentoon.
Ondertussen hadden we honger. De shop werd even gesloten en Maria begeleidde ons naar een goed restaurant. En of het lekker was!!!
Maar bij de boot aankomend, lag de Antidote in de zendende hitte, volledig onder het bruine sahara-zand, met een gekwetste snuit.
Alle getroffen voorzorgsmaatregelen en het toezicht van het havenpersoneel, hebben niet kunnen beletten dat de Griekse stormen de Antidote met de snuit tegen het ponton lieten botsen. Kapitein…. dat zal werken zijn.
Ondanks dat alles goed gesloten was, voelde je overal het plakkende bruine zand, tot in de kasten toe. Neen niet alleen de kapitein heeft werk, maar de matroos ook.
De gemiddelde Griek beschouwd werken als een vloek en iets wat hij tussen de vakanties door doet. Waarom zouden wij ons dan zorgen maken. We zijn tenslotte in Griekenland en pasten ons aan. ’s Morgens wat werken en na het middagdutje er opuit trekken met de auto.
Siteia en Ierapetra ( de streek van de serres vol groenten. Een rijke streek, maar de mensen leven er nog zoals vroeger. Het lijkt een armoedige stad, maar de Ierapretanen zijn rijk, maar durven er niet van te genieten) werden bezocht en woensdag zijn we naar Sternes bij Athoula en Michel geweest. Het was tussen de 30 en 40° met sterke warme winden en Afrikaanse zand, knarsend tussen je tanden. We werden aangevallen door de Sahara.
Op het ponton was het al vrij druk. Verschillende zeilers waren reeds hier. Een blij weerzien na 7 maanden. Sommigen waren als 2 maanden hier, andere nog maar enkele weken. Het engels heeft weer de bovenhand. Wat zal ik weer mijn best moeten doen. Roger is er wat vlotter in. Ik heb wat tijd nodig.
Het Paasweekend voor de Grieks-orthodoxen komt eraan en we zijn uitgenodigd van vrijdag tot maandag bij Athoula.
Agios Nikolaos: Kreta.
Om 10 uur raakten we de bodem van Heraklion en konden we aan ons avontuur beginnen. De vlucht verliep vlot. Sisi bracht ons naar de luchthaven in Keulen, waar weer enkele traantjes vloeiden.
Een warme zanderige wind overviel ons. De tramontane had Kreta in zijn macht. De Sahara-zand striemde in onze gezichten. Alles lag onder een laagje plakkerige bruine zand.
Onze huurauto stond klaar: een (witte) Clio, die al het een en ander had meegemaakt. Maar de Griekse chauffeurs kennende, wordt daar niet erg naar gekeken.
In Hersonissos zijn we onze kisten vol materiaal voor de boot, gaan halen bij Achilleas en Charoula. Ze woonden 1,5 jaar in Genk, maar kon het niet gewoon worden in België (Achilleas vond het werken in België maar niets!!!) en keerde met hebben en houden terug naar Kreta. Hij zat rustig op het terras van hotel Venus Melena (www.venusmelena.gr), sigaretje in de mond, een frappé te drinken met zijn vrouwtje toen we aankwamen. Op 15 mei opent het hotel en alles moet daartegen klaar zijn. Zijn woorden gebruikend – mijn vrouwtje werkt graag en zorgt voor alles. Ze heeft wel een pijnlijke rug, maar….(heft zijn wenkbrauwen eens op)
Bekende voorbijgangers worden luidruchtig begroet. De Grieken ondergaan het leven intens. Ze willen genieten van het hier en nu zonder zich zorgen te maken over de dag van morgen.
Snel geld verdienen is hun grootste obsessie en hopelijk lukt het Achilleas nu in Hersonissos.
En zo reden we verder richting boot, maar eerst even groeten bij Maria, de zus van Athoula in Agios Nikolaos. Ze zorgde voor onze huurauto bij Byron (rent a car) vrienden van haar. Zo gaat dat hier: iedereen kent iedereen. “He give you a good price etc”.
Maria heeft een winkel van merkkleding, -schoenen, -handtassen enz. : “Lobby fashoin”, en Billy’s Jewels.
De nouvelle bourgeoisie is hier verzot op en ze spreiden dit graag tentoon.
Ondertussen hadden we honger. De shop werd even gesloten en Maria begeleidde ons naar een goed restaurant. En of het lekker was!!!
Maar bij de boot aankomend, lag de Antidote in de zendende hitte, volledig onder het bruine sahara-zand, met een gekwetste snuit.
Alle getroffen voorzorgsmaatregelen en het toezicht van het havenpersoneel, hebben niet kunnen beletten dat de Griekse stormen de Antidote met de snuit tegen het ponton lieten botsen. Kapitein…. dat zal werken zijn.
Ondanks dat alles goed gesloten was, voelde je overal het plakkende bruine zand, tot in de kasten toe. Neen niet alleen de kapitein heeft werk, maar de matroos ook.
De gemiddelde Griek beschouwd werken als een vloek en iets wat hij tussen de vakanties door doet. Waarom zouden wij ons dan zorgen maken. We zijn tenslotte in Griekenland en pasten ons aan. ’s Morgens wat werken en na het middagdutje er opuit trekken met de auto.
Siteia en Ierapetra ( de streek van de serres vol groenten. Een rijke streek, maar de mensen leven er nog zoals vroeger. Het lijkt een armoedige stad, maar de Ierapretanen zijn rijk, maar durven er niet van te genieten) werden bezocht en woensdag zijn we naar Sternes bij Athoula en Michel geweest. Het was tussen de 30 en 40° met sterke warme winden en Afrikaanse zand, knarsend tussen je tanden. We werden aangevallen door de Sahara.
Op het ponton was het al vrij druk. Verschillende zeilers waren reeds hier. Een blij weerzien na 7 maanden. Sommigen waren als 2 maanden hier, andere nog maar enkele weken. Het engels heeft weer de bovenhand. Wat zal ik weer mijn best moeten doen. Roger is er wat vlotter in. Ik heb wat tijd nodig.
Het Paasweekend voor de Grieks-orthodoxen komt eraan en we zijn uitgenodigd van vrijdag tot maandag bij Athoula.
zondag 13 april 2008
Abonneren op:
Posts (Atom)
