Dag 1, 2 ,3, 4: zondag 20, maandag 21, dinsdag 22, woensdag 23 april 2008:
Agios Nikolaos: Kreta.

Om 10 uur raakten we de bodem van Heraklion en konden we aan ons avontuur beginnen. De vlucht verliep vlot. Sisi bracht ons naar de luchthaven in Keulen, waar weer enkele traantjes vloeiden.
Een warme zanderige wind overviel ons. De tramontane had Kreta in zijn macht. De Sahara-zand striemde in onze gezichten. Alles lag onder een laagje plakkerige bruine zand.
Onze huurauto stond klaar: een (witte) Clio, die al het een en ander had meegemaakt. Maar de Griekse chauffeurs kennende, wordt daar niet erg naar gekeken.
In Hersonissos zijn we onze kisten vol materiaal voor de boot, gaan halen bij Achilleas en Charoula. Ze woonden 1,5 jaar in Genk, maar kon het niet gewoon worden in België (Achilleas vond het werken in België maar niets!!!) en keerde met hebben en houden terug naar Kreta. Hij zat rustig op het terras van hotel Venus Melena (www.venusmelena.gr), sigaretje in de mond, een frappé te drinken met zijn vrouwtje toen we aankwamen. Op 15 mei opent het hotel en alles moet daartegen klaar zijn. Zijn woorden gebruikend – mijn vrouwtje werkt graag en zorgt voor alles. Ze heeft wel een pijnlijke rug, maar….(heft zijn wenkbrauwen eens op)
Bekende voorbijgangers worden luidruchtig begroet. De Grieken ondergaan het leven intens. Ze willen genieten van het hier en nu zonder zich zorgen te maken over de dag van morgen.
Snel geld verdienen is hun grootste obsessie en hopelijk lukt het Achilleas nu in Hersonissos.
En zo reden we verder richting boot, maar eerst even groeten bij Maria, de zus van Athoula in Agios Nikolaos. Ze zorgde voor onze huurauto bij Byron (rent a car) vrienden van haar. Zo gaat dat hier: iedereen kent iedereen. “He give you a good price etc”.
Maria heeft een winkel van merkkleding, -schoenen, -handtassen enz. : “Lobby fashoin”, en Billy’s Jewels.
De nouvelle bourgeoisie is hier verzot op en ze spreiden dit graag tentoon.
Ondertussen hadden we honger. De shop werd even gesloten en Maria begeleidde ons naar een goed restaurant. En of het lekker was!!!
Maar bij de boot aankomend, lag de Antidote in de zendende hitte, volledig onder het bruine sahara-zand, met een gekwetste snuit.
Alle getroffen voorzorgsmaatregelen en het toezicht van het havenpersoneel, hebben niet kunnen beletten dat de Griekse stormen de Antidote met de snuit tegen het ponton lieten botsen. Kapitein…. dat zal werken zijn.
Ondanks dat alles goed gesloten was, voelde je overal het plakkende bruine zand, tot in de kasten toe. Neen niet alleen de kapitein heeft werk, maar de matroos ook.
De gemiddelde Griek beschouwd werken als een vloek en iets wat hij tussen de vakanties door doet. Waarom zouden wij ons dan zorgen maken. We zijn tenslotte in Griekenland en pasten ons aan. ’s Morgens wat werken en na het middagdutje er opuit trekken met de auto.
Siteia en Ierapetra ( de streek van de serres vol groenten. Een rijke streek, maar de mensen leven er nog zoals vroeger. Het lijkt een armoedige stad, maar de Ierapretanen zijn rijk, maar durven er niet van te genieten) werden bezocht en woensdag zijn we naar Sternes bij Athoula en Michel geweest. Het was tussen de 30 en 40° met sterke warme winden en Afrikaanse zand, knarsend tussen je tanden. We werden aangevallen door de Sahara.
Op het ponton was het al vrij druk. Verschillende zeilers waren reeds hier. Een blij weerzien na 7 maanden. Sommigen waren als 2 maanden hier, andere nog maar enkele weken. Het engels heeft weer de bovenhand. Wat zal ik weer mijn best moeten doen. Roger is er wat vlotter in. Ik heb wat tijd nodig.
Het Paasweekend voor de Grieks-orthodoxen komt eraan en we zijn uitgenodigd van vrijdag tot maandag bij Athoula.