Na de brug van Santa Maura zien we hier het kasteel van Santa Maura bij het verlaten van Levkas op weg naar Préveza.
zondag 22 juni 2008
Dag 62: zaterdag 21 juni 2008: van Levkas naar Préveza: Griekenland.
Alle uren draait de brug van het kanaal van Levkas en om 9 uur besloten we meer af te varen.
Er heerste een bedrijvigheid in de haven die we niet gewoon waren in Griekenland, maar de charterboten zagen ons graag zo vlug mogelijk vertrekken, zodat zij onze plaats konden innemen om de boten verder klaar te maken voor nieuwe toeristen. De kuisploegen stonden met de nodige materialen reeds te wachten.
Er blies een lichte oostenwind en we konden zodra we de brug Santa Maura gepasseerd waren de zeilen hijsen en hadden een snelheid van gemiddeld 4 knopen.
Om 12 uur meerden we aan aan de kade naast een Schot en een Zuid -Afrikaan na 7,50 mijl.
Alle uren draait de brug van het kanaal van Levkas en om 9 uur besloten we meer af te varen.
Er heerste een bedrijvigheid in de haven die we niet gewoon waren in Griekenland, maar de charterboten zagen ons graag zo vlug mogelijk vertrekken, zodat zij onze plaats konden innemen om de boten verder klaar te maken voor nieuwe toeristen. De kuisploegen stonden met de nodige materialen reeds te wachten.
Er blies een lichte oostenwind en we konden zodra we de brug Santa Maura gepasseerd waren de zeilen hijsen en hadden een snelheid van gemiddeld 4 knopen.
Om 12 uur meerden we aan aan de kade naast een Schot en een Zuid -Afrikaan na 7,50 mijl.
Dag 61: vrijdag 20 juni 2008: Levkas : Griekenland.
De zomer heeft zijn intrede weer gedaan in Griekenland. De temperaturen draaien rond de 40 graden, wat zich vertaald in de boot, met de nodige bescherming en de windtrap, rond de 30 graden. Enfin, wie klaagt??? blijft beter thuis. Aan de kade begint het serieus druk te worden. De charters beginnen binnen te lopen, want er wacht weer een wissel. De bagage. wordt op de kade klaargezet, de buren blazen de last post, dat heb je met een mannelijke bemanning op leeftijd, en dan nadat iedereen zijn bagage vervoegd heeft en de taxi’s aanrukken, komt de poetsdienst om de charterboten weer klaar te maken voor een nieuwe bleke lichting
De zomer heeft zijn intrede weer gedaan in Griekenland. De temperaturen draaien rond de 40 graden, wat zich vertaald in de boot, met de nodige bescherming en de windtrap, rond de 30 graden. Enfin, wie klaagt??? blijft beter thuis. Aan de kade begint het serieus druk te worden. De charters beginnen binnen te lopen, want er wacht weer een wissel. De bagage. wordt op de kade klaargezet, de buren blazen de last post, dat heb je met een mannelijke bemanning op leeftijd, en dan nadat iedereen zijn bagage vervoegd heeft en de taxi’s aanrukken, komt de poetsdienst om de charterboten weer klaar te maken voor een nieuwe bleke lichting
Dag 60: donderdag 19 juni 2008: van Itháki naar Levkas: Griekenland.
Om 7 uur startte Roger de motor en de buurmannen staken hun slaapkoppen uit de kajuit.
Zoals afgesproken moesten zij eerst vertrekken voor wij ons anker konden lichten en dan konden ze hun ligplaats terug innemen, maar ze hadden besloten om dan ook maar te vertrekken..
Het was heerlijk weer, alleen geen wind en het was dus de ganse trip motoren.
Het was druk op zee tussen de verschillende eilanden, wat wel te begrijpen is in deze regio, want Onassis kocht hier 2 eilanden (Skorpios en Skorpidhi), en nu behoort het toe aan de familie Onassis en waar iedereen toch eens graag rondvaart, eventueel ankert, maar niet mag aanmeren en met de verrekijker alles graag bespied zoals ik. Jackie Onassis kwam hier zeer graag, en genoot dan van een klein huisje aan het strand.
Het laatste jacht van Onassis: de Christina kun je, aan 2 grote boeien afgemeerd, zien tussen de 2 eilanden.
Het eiland Skorpios is nu een park en wordt continu onderhouden door zoals men zegt betrouwbaar personeel.
Om 12u15 meerden we aan, aan de kade voor de brug waar het kanaal van Levkas begint of eindigt na 29 mijl. Geen water, noch elektriciteit aan de kade. Water kan je wel kopen voor 5 €. Onze tank is nog voor ¾ vol. We zien morgen wel.
Om 7 uur startte Roger de motor en de buurmannen staken hun slaapkoppen uit de kajuit.
Zoals afgesproken moesten zij eerst vertrekken voor wij ons anker konden lichten en dan konden ze hun ligplaats terug innemen, maar ze hadden besloten om dan ook maar te vertrekken..
Het was heerlijk weer, alleen geen wind en het was dus de ganse trip motoren.
Het was druk op zee tussen de verschillende eilanden, wat wel te begrijpen is in deze regio, want Onassis kocht hier 2 eilanden (Skorpios en Skorpidhi), en nu behoort het toe aan de familie Onassis en waar iedereen toch eens graag rondvaart, eventueel ankert, maar niet mag aanmeren en met de verrekijker alles graag bespied zoals ik. Jackie Onassis kwam hier zeer graag, en genoot dan van een klein huisje aan het strand.
Het laatste jacht van Onassis: de Christina kun je, aan 2 grote boeien afgemeerd, zien tussen de 2 eilanden.
Het eiland Skorpios is nu een park en wordt continu onderhouden door zoals men zegt betrouwbaar personeel.
Om 12u15 meerden we aan, aan de kade voor de brug waar het kanaal van Levkas begint of eindigt na 29 mijl. Geen water, noch elektriciteit aan de kade. Water kan je wel kopen voor 5 €. Onze tank is nog voor ¾ vol. We zien morgen wel.
Foto1: eenzaam in Vathi tot ze allen weer aangesneld komen en denken dat ze geen 
plaatsje vinden.
Foto2: Douchen op dek. Heerlijk als het zo warm is.
Dag 59: woensdag 18 juni 2008: Itháki:Vathi : Griekenland.
Vanmorgen vertrokken bijna alle boten. Meestal charters, zodat we nog alleen lagen aan de kade. We namen de bus om 12u45 richting Friskes en Kioni, noordelijk en om 14 uur hadden we een bus terug. Via steile, smalle wegen langs de bergwanden bracht de buschauffeur ons voorzichtig ter plaatse, zodat we goed konden genieten van de omgeving naar het noordelijk gelegen gedeelte. We hadden slechts een kwartiertje om iets te drinken en de haven te bezichtigen. Het was een blitsbezoek, maar we hadden geen andere mogelijkheid. Er zijn maar 2 ritten per dag: om 5uur ’s morgens en om 12u45. Wie gaat er nu om 5 uur aan sightseeing doen?
Enfin we hebben het ganse eiland gezien. Om 15 uur waren we terug in Vathi en de Antidote lag nog in volle eenzaamheid op ons te wachten. Maar dat duurde niet lang meer. Vanaf 16 uur kwamen ze allen aangestormd. De wind was ondertussen ook serieus toegenomen en het afmeren werd er niet gemakkelijker op.
Eerst moet je je anker uitsmijten en dan achterwaarts afmeren, maar met een sterke wind zijwaarts is dat geen lachertje en moet je snelheid nemen of je waait helemaal weg. .
We staan wel altijd klaar om de meertouwen aan te pakken en onmiddellijk vast te leggen, maar onze buurman had zijn anker over het onze gegooid. De wind hielp nog een beetje en aangezien hij geen snelheid genoeg had werd zijn boot dwars geduwd en geraakte niet aan de kant. Oeps, daar begon de ellende..
Me alle hands aan dek hebben we hem dan toch binnengesleept, geduwd en getrokken zonder stukken, maar nu was het kiezen. Ofwel terug afvaren, anker binnenhalen en opnieuw beginnen of morgen om 7 uur voor ons vertrekken. En voor dit laatste opteerden ze want de wind was te sterk.
Wat waren wij blij dat we terug aan boord waren.
plaatsje vinden.
Foto2: Douchen op dek. Heerlijk als het zo warm is.Dag 59: woensdag 18 juni 2008: Itháki:Vathi : Griekenland.
Vanmorgen vertrokken bijna alle boten. Meestal charters, zodat we nog alleen lagen aan de kade. We namen de bus om 12u45 richting Friskes en Kioni, noordelijk en om 14 uur hadden we een bus terug. Via steile, smalle wegen langs de bergwanden bracht de buschauffeur ons voorzichtig ter plaatse, zodat we goed konden genieten van de omgeving naar het noordelijk gelegen gedeelte. We hadden slechts een kwartiertje om iets te drinken en de haven te bezichtigen. Het was een blitsbezoek, maar we hadden geen andere mogelijkheid. Er zijn maar 2 ritten per dag: om 5uur ’s morgens en om 12u45. Wie gaat er nu om 5 uur aan sightseeing doen?
Enfin we hebben het ganse eiland gezien. Om 15 uur waren we terug in Vathi en de Antidote lag nog in volle eenzaamheid op ons te wachten. Maar dat duurde niet lang meer. Vanaf 16 uur kwamen ze allen aangestormd. De wind was ondertussen ook serieus toegenomen en het afmeren werd er niet gemakkelijker op.
Eerst moet je je anker uitsmijten en dan achterwaarts afmeren, maar met een sterke wind zijwaarts is dat geen lachertje en moet je snelheid nemen of je waait helemaal weg. .
We staan wel altijd klaar om de meertouwen aan te pakken en onmiddellijk vast te leggen, maar onze buurman had zijn anker over het onze gegooid. De wind hielp nog een beetje en aangezien hij geen snelheid genoeg had werd zijn boot dwars geduwd en geraakte niet aan de kant. Oeps, daar begon de ellende..
Me alle hands aan dek hebben we hem dan toch binnengesleept, geduwd en getrokken zonder stukken, maar nu was het kiezen. Ofwel terug afvaren, anker binnenhalen en opnieuw beginnen of morgen om 7 uur voor ons vertrekken. En voor dit laatste opteerden ze want de wind was te sterk.
Wat waren wij blij dat we terug aan boord waren.
Foto1: op weg naar Ithaki zien we menige rotspartijen zoals deze.
Foto2: dat is nog eens een driewielertje en stel je daar een goed gezette Griek achter het stuur voor. Wel een sardientje in een doosje.
Dag 58: dinsdag 17 juni 2008: van Mesolonghi naar Itháki:Vathi : Griekenland.
Weer even van het vaste land naar een eiland in de Ionische zee: Itháki.
Itháki is vooral bekend als de legendarische woonplaats van Odysseus.
Itháki is een smal eiland en van N. naar Z. slechts 20 km lang. Het wordt bijna in tweeën gedeeld door de Kólpos Mólou (golf van Molos)
Vathi, de haven waar we liggen, is de hoofdstad en werd herbouwd na de aardbeving van 1953. De baai is omgeven door steile hellingen.
Na 37 mijl waren we weer terplaatse.
Foto2: dat is nog eens een driewielertje en stel je daar een goed gezette Griek achter het stuur voor. Wel een sardientje in een doosje.Dag 58: dinsdag 17 juni 2008: van Mesolonghi naar Itháki:Vathi : Griekenland.
Weer even van het vaste land naar een eiland in de Ionische zee: Itháki.
Itháki is vooral bekend als de legendarische woonplaats van Odysseus.
Itháki is een smal eiland en van N. naar Z. slechts 20 km lang. Het wordt bijna in tweeën gedeeld door de Kólpos Mólou (golf van Molos)
Vathi, de haven waar we liggen, is de hoofdstad en werd herbouwd na de aardbeving van 1953. De baai is omgeven door steile hellingen.
Na 37 mijl waren we weer terplaatse.
Foto1: Lord Byron
Foto2: onze boot en onze volvo, wat denk je? Neen, neen hij is van Eddy, maar tijdelijk ter onze beschikking. 
Foto3: Terry, Eddy en Roger aan het heldenpark tijdens de stoet.
Foto4 en 5: Optocht van de Grieken en Zigeuners ter herdenking van de bevrijding van griekenland tegen de Turken.
Dag 57: maandag 16 juni 2008: Mesolonghi: Griekenland.
Vanmorgen bezochten we het Heroon, het Heldenpark zoals ze hier zeggen.
Hier rusten onder de tumulus onbekende doden, hier staan stèles, hermen, kruisen en monumenten voor leden van verschillende nationaliteiten. Voor het park staat het imposante beeld van Lord Byron.
De Pinksterfeesten: herdenking aan de bevrijding, zijn nog niet voorbij en je ziet overal zigeuners, die de nacht op hun vrachtwagens of bij familieleden hebben doorgebracht. Hun rijkdom nl. een aanzienlijk aantal kinderen lopen her en der, fraai uitgedost of moeders met dikke buiken, een kind op de arm en nog enkelen rondom haar geschaard slenteren door de straten.
Zoals afgesproken stond Eddy met vrouw Terry rond 16 uur aan de boot en hebben we eerst onze voorraad nog wat aangevuld op zijn voorstel, werden we weer op een sightseeing vergast, aten in een typisch Grieks restaurant. De menukaart is uitsluitend in het Grieks, wat ik met alle gemak van de wereld kon lezen???, maar met Eddy is dit geen enkel probleem want hij spreekt perfect Grieks. We mochten in de keuken zelf kiezen welke vis we wensten te eten.
Mesolongi is ook een gegeerd vakantieoord voor de Grieken, met zijn mooie lagunes en uitgestrekte stranden.
Zeilers zoeken zulke oorden graag op.
Dit gedeelte van het vasteland heeft sinds jaren een spoorwegennet, maar een trein heeft er nooit gereden. Nochtans staat er een pronkstuk aan het Heldenpark, steeds druk beladen (zie foto).
Nadien gingen we naar de bevrijdingsfeesten van de Grieken en de Zigeuners, die elk jaar met Pinksteren aan het Heldenpark gehouden worden en start aan de ingang van de stad achter de poort en de lage Venetiaanse stadsmuur. Je moet het gezien hebben. Het is een uren durende ongeorganiseerde optocht, waar het alleen opaankomt, zien en gezien worden. We bleven een uurtje naar de geanimeerde chaotische optocht kijken. Mannen en zonen uitgedost in hun traditionele klederdracht dansen en zingen (roepen) naar de omstaanders, die dan op hun beurt door de stoet lopen. Nadien genoten we van een ouzo bij zonsondergang op een idyllisch plaatsje door Eddy uitgezocht. Deze “blind date” krijgt nog een staartje, want Oostenrijk en België liggen niet zo ver van elkaar.
Eddy heeft morgenvroeg reeds een meeting (hij is manager van een bedrijf in gyprocplaten) en wij, wij zeilen verder.
Vanmorgen bezochten we het Heroon, het Heldenpark zoals ze hier zeggen.
Hier rusten onder de tumulus onbekende doden, hier staan stèles, hermen, kruisen en monumenten voor leden van verschillende nationaliteiten. Voor het park staat het imposante beeld van Lord Byron.
De Pinksterfeesten: herdenking aan de bevrijding, zijn nog niet voorbij en je ziet overal zigeuners, die de nacht op hun vrachtwagens of bij familieleden hebben doorgebracht. Hun rijkdom nl. een aanzienlijk aantal kinderen lopen her en der, fraai uitgedost of moeders met dikke buiken, een kind op de arm en nog enkelen rondom haar geschaard slenteren door de straten.
Zoals afgesproken stond Eddy met vrouw Terry rond 16 uur aan de boot en hebben we eerst onze voorraad nog wat aangevuld op zijn voorstel, werden we weer op een sightseeing vergast, aten in een typisch Grieks restaurant. De menukaart is uitsluitend in het Grieks, wat ik met alle gemak van de wereld kon lezen???, maar met Eddy is dit geen enkel probleem want hij spreekt perfect Grieks. We mochten in de keuken zelf kiezen welke vis we wensten te eten.
Mesolongi is ook een gegeerd vakantieoord voor de Grieken, met zijn mooie lagunes en uitgestrekte stranden.
Zeilers zoeken zulke oorden graag op.
Dit gedeelte van het vasteland heeft sinds jaren een spoorwegennet, maar een trein heeft er nooit gereden. Nochtans staat er een pronkstuk aan het Heldenpark, steeds druk beladen (zie foto).
Nadien gingen we naar de bevrijdingsfeesten van de Grieken en de Zigeuners, die elk jaar met Pinksteren aan het Heldenpark gehouden worden en start aan de ingang van de stad achter de poort en de lage Venetiaanse stadsmuur. Je moet het gezien hebben. Het is een uren durende ongeorganiseerde optocht, waar het alleen opaankomt, zien en gezien worden. We bleven een uurtje naar de geanimeerde chaotische optocht kijken. Mannen en zonen uitgedost in hun traditionele klederdracht dansen en zingen (roepen) naar de omstaanders, die dan op hun beurt door de stoet lopen. Nadien genoten we van een ouzo bij zonsondergang op een idyllisch plaatsje door Eddy uitgezocht. Deze “blind date” krijgt nog een staartje, want Oostenrijk en België liggen niet zo ver van elkaar.
Eddy heeft morgenvroeg reeds een meeting (hij is manager van een bedrijf in gyprocplaten) en wij, wij zeilen verder.
maandag 16 juni 2008
Dag 56: zondag 15 juni 2008: Mesolonghi: Griekenland.
Mesolonghi is bekend geworden door zijn verzet en zijn daaropvolgende ondergang tijdens de vrijheidsoorlog tegen de Osmanen. Lord Byron is hier bezweken aan de malaria in 1824.
Byron was de Grieken ter hulp gesneld met geld, moed en dadendrang, die evenwel verwaterden tot een illusie.
Na vele gevechten om de stad besloten de 9000 inwoners , die toen een jaar door de Turken belegerd waren, in het geheim te vluchten. Bijna lukte dat in de nacht van 23 april 1826. Zij werden echter verraden en meer dan 7000 vluchtelingen werden in een hinderlaag afgeslacht.
Aan de ingang van de stad, achter de poort en de lage Venetiaanse stadsmuur ligt het Heroon, een park en eregraf voor de gesneuvelde verdedigers van de stad. Onder het Byron-beeld rust het hart van de dichter.
Overal zie je nu Zigeuners, die vandaag en morgen de herdenking vieren van de overwinning tegen de Turken. Zij snelden de Grieken ter hulp en zijn nog steeds door de plaatselijke bevolking aanvaard. Zij verzamelen zich om 20 uur in Akarnanische bergen aan het klooster, waar de feestelijkheden plaatsvinden. Eddy liet ons de plaats zien van de komende gebeurtenissen, waar reeds verschillende Zigeunerfamilies aangekomen zijn.
Door het water van de ondiepe lagune loopt een 4 km. lange dam naar het vissersdorpje Tourlida, dat bij de uitgang aan de open zee ligt. De leuke, houten vissershutten op palen worden tegenwoordig grotendeels als WEhuisjes gebruikt. De visserij die in de lagune bedreven wordt, bloedt langzaam dood.
En zo reden we via de zouttuinen en zoutfabrieken. Zij domineren het landschap van Aitolia met hun hoge witte zoutheuvels.
We hoefden maar iets te vragen of Eddy reed met ons overal rond en wist dit alles nog te commentariëren. Waar hadden we dat aan verdiend?
Je kan hier goed fietsen langs de lagunes, wat we dan ook deden, maar in de bergen dreigde de regen, doch de zon heeft de wolken terug verdreven door een sterk aanwakkerende wind.
Menig zeiler had het moeilijk om aan te meren in de haven ondanks ons aller hulp.
Mesolonghi is bekend geworden door zijn verzet en zijn daaropvolgende ondergang tijdens de vrijheidsoorlog tegen de Osmanen. Lord Byron is hier bezweken aan de malaria in 1824.
Byron was de Grieken ter hulp gesneld met geld, moed en dadendrang, die evenwel verwaterden tot een illusie.
Na vele gevechten om de stad besloten de 9000 inwoners , die toen een jaar door de Turken belegerd waren, in het geheim te vluchten. Bijna lukte dat in de nacht van 23 april 1826. Zij werden echter verraden en meer dan 7000 vluchtelingen werden in een hinderlaag afgeslacht.
Aan de ingang van de stad, achter de poort en de lage Venetiaanse stadsmuur ligt het Heroon, een park en eregraf voor de gesneuvelde verdedigers van de stad. Onder het Byron-beeld rust het hart van de dichter.
Overal zie je nu Zigeuners, die vandaag en morgen de herdenking vieren van de overwinning tegen de Turken. Zij snelden de Grieken ter hulp en zijn nog steeds door de plaatselijke bevolking aanvaard. Zij verzamelen zich om 20 uur in Akarnanische bergen aan het klooster, waar de feestelijkheden plaatsvinden. Eddy liet ons de plaats zien van de komende gebeurtenissen, waar reeds verschillende Zigeunerfamilies aangekomen zijn.
Door het water van de ondiepe lagune loopt een 4 km. lange dam naar het vissersdorpje Tourlida, dat bij de uitgang aan de open zee ligt. De leuke, houten vissershutten op palen worden tegenwoordig grotendeels als WEhuisjes gebruikt. De visserij die in de lagune bedreven wordt, bloedt langzaam dood.
En zo reden we via de zouttuinen en zoutfabrieken. Zij domineren het landschap van Aitolia met hun hoge witte zoutheuvels.
We hoefden maar iets te vragen of Eddy reed met ons overal rond en wist dit alles nog te commentariëren. Waar hadden we dat aan verdiend?
Je kan hier goed fietsen langs de lagunes, wat we dan ook deden, maar in de bergen dreigde de regen, doch de zon heeft de wolken terug verdreven door een sterk aanwakkerende wind.
Menig zeiler had het moeilijk om aan te meren in de haven ondanks ons aller hulp.
Dag 55: zaterdag 14 juni 2008: van Trizónia naar Mesolonghi: Griekenland.
Gisterenavond werd iedereen naar het plein voor de haven gelokt door een groot scherp voor de voetbalmatch Holland-Frankrijk. De Hollandse en de Franse zeilers waren hier goed vertegenwoordigd. We werden verwend door de plaatselijke bevolking en de Grieken stonden aan de kant van de sterkten en dat waren de Hollanders want zij wonnen de match met 3-1. Het kon niet op. Ellen en Kees waren grote supporters en er werd duchtig gedronken en al waggelend bereikten ze allen hun slaapplaats. Enfin we hebben toch geen geplons gehoord.
De nachtelijke wind werd rustiger en als het s’ morgens idem was zouden we vertrekken.
Om 6u45 waagden we het erop. Ellen kreeg Kees niet in vooruit, zij bleven liggen.
Het groot zeil werd gehesen, de motor bijgezet en zo zeilden we scherp aan de wind de eerste 10 mijl tot aan de brug tussen het vasteland en de Peloponessos ter hoogte van Patra. Ik kan de naam van de brug nergens te weten komen, maar ze was klaar tegen de Olympische Spelen van 2004. (zie foto’s)
De volgende 5 mijl draaide de wind (22 knopen) pal op kop en werd het zeil binnengehaald. De witte kopjes verschenen, de golven lieten zich voelen.
Na de brug werd het langschap vlakker en hadden we niet zoveel last meer van valwinden en konden we de laatste 10 mijlen heerlijk zeilen, groot zeil en Genua, met een gemiddelde snelheid van 6 knopen .
Na 36,50 mijl meerden we al aan in de haven van Mesolonghi om 13u30 waar een Hollandse zeilster ons een handje hielp.
Dit WE is het hier PinsterWE en alles is hier dan zon- en maandag gesloten.
In sneltempo gingen we dan boodschappen doen en in de Supermarkt sprak ons een Oostenrijkse Meneer Eddy (manager van een bedrijf hier gevestigd) aan en hij stelde voor onze winkelwaar naar de boot te brengen en ons de omgeving te laten zien. Wie kan dit weigeren. We leken wel muilezels. En zodoende om 18 uur pikte hij ons op en hij was een geslaagde gids. Via de stad, de lagunes, de zoutwinningen en de bergen, waar de zigeunerfeesten morgen en overmorgen plaatsvinden leidde hij ons rond. ’s Avonds gingen we nog gezellig een Souvlaki eten tussen de zigeuners, want het is hier morgen en overmorgen Pinksterfeesten en zij zijn reeds overal aanwezig.
Morgen gaat Eddy zijn vrouw halen op de luchthaven van Athene. Zij komt enkele weken op vakantie en maandag zien we hen beiden weer.
Gisterenavond werd iedereen naar het plein voor de haven gelokt door een groot scherp voor de voetbalmatch Holland-Frankrijk. De Hollandse en de Franse zeilers waren hier goed vertegenwoordigd. We werden verwend door de plaatselijke bevolking en de Grieken stonden aan de kant van de sterkten en dat waren de Hollanders want zij wonnen de match met 3-1. Het kon niet op. Ellen en Kees waren grote supporters en er werd duchtig gedronken en al waggelend bereikten ze allen hun slaapplaats. Enfin we hebben toch geen geplons gehoord.
De nachtelijke wind werd rustiger en als het s’ morgens idem was zouden we vertrekken.
Om 6u45 waagden we het erop. Ellen kreeg Kees niet in vooruit, zij bleven liggen.
Het groot zeil werd gehesen, de motor bijgezet en zo zeilden we scherp aan de wind de eerste 10 mijl tot aan de brug tussen het vasteland en de Peloponessos ter hoogte van Patra. Ik kan de naam van de brug nergens te weten komen, maar ze was klaar tegen de Olympische Spelen van 2004. (zie foto’s)
De volgende 5 mijl draaide de wind (22 knopen) pal op kop en werd het zeil binnengehaald. De witte kopjes verschenen, de golven lieten zich voelen.
Na de brug werd het langschap vlakker en hadden we niet zoveel last meer van valwinden en konden we de laatste 10 mijlen heerlijk zeilen, groot zeil en Genua, met een gemiddelde snelheid van 6 knopen .
Na 36,50 mijl meerden we al aan in de haven van Mesolonghi om 13u30 waar een Hollandse zeilster ons een handje hielp.
Dit WE is het hier PinsterWE en alles is hier dan zon- en maandag gesloten.
In sneltempo gingen we dan boodschappen doen en in de Supermarkt sprak ons een Oostenrijkse Meneer Eddy (manager van een bedrijf hier gevestigd) aan en hij stelde voor onze winkelwaar naar de boot te brengen en ons de omgeving te laten zien. Wie kan dit weigeren. We leken wel muilezels. En zodoende om 18 uur pikte hij ons op en hij was een geslaagde gids. Via de stad, de lagunes, de zoutwinningen en de bergen, waar de zigeunerfeesten morgen en overmorgen plaatsvinden leidde hij ons rond. ’s Avonds gingen we nog gezellig een Souvlaki eten tussen de zigeuners, want het is hier morgen en overmorgen Pinksterfeesten en zij zijn reeds overal aanwezig.
Morgen gaat Eddy zijn vrouw halen op de luchthaven van Athene. Zij komt enkele weken op vakantie en maandag zien we hen beiden weer.
vrijdag 13 juni 2008
Dag 54: vrijdag 13 juni 2008: Trizónia: Griekenland.
De meteo is niet gunstig voor ons. We willen west varen, maar de wind zit west (6 tot 7 bf.)en dus op kop. Niemand durft hier te vertrekken. De geankerde zeilboten in de baai zoeken een beschermd plaatsje in de haven. De wind huilt en rukt aan de boten.
We zijn niet van plan hier tegenin te gaan en namen vanmorgen de overzet naar het vaste land, zoals nog een Hollands koppel, (5 min.) naar Glifada. Misschien is daar iets te zien, maar het was een tegenvaller. Op 1/2 uurtje waren we rond gingen iets drinken, waar de Hollanders zich eveneens achter een frappé gezet hadden, en namen de overzet weer. Ons eilandje is dan veel mooier. “Onassis heeft het eiland ooit willen kopen. Bood de bewoners veel geld als ze Trizónia wilden verlaten, maar ze weigerden te gaan. Waarom zouden we verhuizen? We hadden onze wijngaarden, ons land, geen enkel bedrag kon ons dat afnemen”: vertelde Kosta fier in het boek van Elizabeth Parker in “Lizzie’s Paradise. Elizabeth, een Engelse dame ,geboren in 1934 woonde hier met zicht op de haven en baatte “Lizzies Yacht Club” uit. Nu staat het te koop sinds haar dochter 1 jaar geleden overleden is en woont ze in Levkas.
De meteo is niet gunstig voor ons. We willen west varen, maar de wind zit west (6 tot 7 bf.)en dus op kop. Niemand durft hier te vertrekken. De geankerde zeilboten in de baai zoeken een beschermd plaatsje in de haven. De wind huilt en rukt aan de boten.
We zijn niet van plan hier tegenin te gaan en namen vanmorgen de overzet naar het vaste land, zoals nog een Hollands koppel, (5 min.) naar Glifada. Misschien is daar iets te zien, maar het was een tegenvaller. Op 1/2 uurtje waren we rond gingen iets drinken, waar de Hollanders zich eveneens achter een frappé gezet hadden, en namen de overzet weer. Ons eilandje is dan veel mooier. “Onassis heeft het eiland ooit willen kopen. Bood de bewoners veel geld als ze Trizónia wilden verlaten, maar ze weigerden te gaan. Waarom zouden we verhuizen? We hadden onze wijngaarden, ons land, geen enkel bedrag kon ons dat afnemen”: vertelde Kosta fier in het boek van Elizabeth Parker in “Lizzie’s Paradise. Elizabeth, een Engelse dame ,geboren in 1934 woonde hier met zicht op de haven en baatte “Lizzies Yacht Club” uit. Nu staat het te koop sinds haar dochter 1 jaar geleden overleden is en woont ze in Levkas.
donderdag 12 juni 2008
Dag 53: donderdag 12 juni 2008: Trizónia: Griekenland.
En inderdaad we konden niet vertrekken, want het was wind op kop: W. met rukwinden van 7 tot 8 bf. Dan blijf je beter waar je bent zoals iedereen en zo gingen we wandelen en nadien en lekker aperitiefje drinken en sardientjes eten. Ondertussen is onze Amerikaan zijn dochter met zijn 2 kleinkinderen (een jongen en een meisje) aangekomen. Gisteren nog erg levendig, maar vandaag knock-out.
En inderdaad we konden niet vertrekken, want het was wind op kop: W. met rukwinden van 7 tot 8 bf. Dan blijf je beter waar je bent zoals iedereen en zo gingen we wandelen en nadien en lekker aperitiefje drinken en sardientjes eten. Ondertussen is onze Amerikaan zijn dochter met zijn 2 kleinkinderen (een jongen en een meisje) aangekomen. Gisteren nog erg levendig, maar vandaag knock-out.
Foto1: Hoe ouder een olijfboom hoe mooier de stammen.
Deze bomen zouden meer dan 100 jaar zijn.
Foto2: De spinnenklopper. Als je geen stok meeneemt om te wandelen hang je in de korste tijd vol spinnenwebben om nog niet te spreken van de grote spinnen, waar we liever niet mee in aanraking komen.
Foto3: met deze mercedes zijn we mee mogen rijden tot aan de haven. Tof bakje hé!!!
Deze bomen zouden meer dan 100 jaar zijn.
Foto2: De spinnenklopper. Als je geen stok meeneemt om te wandelen hang je in de korste tijd vol spinnenwebben om nog niet te spreken van de grote spinnen, waar we liever niet mee in aanraking komen.
Foto3: met deze mercedes zijn we mee mogen rijden tot aan de haven. Tof bakje hé!!!
Dag 52: woensdag 11 juni 2008: Trizónia: Griekenland.
Dit eiland heeft iets wat onze nostalgie oproept. De woeste natuur van Zuid Frankrijk, met zijn zingende krekels, wilde tijm, -haver, -look, olijfboom-, wijngaarden en andere voor ons onbekende stekelige struiken, waar we jaren geleden naar toe gingen om lange wandelingen te maken. Wel dat kan hier ook en dat deden we dan. Alleen moet je hier gaan wandelen met een stok, om de spinnenwebben, met zijn grote brrrr. spinnen, eerst voor je weg te duwen. Sisi iets voor jou!!! En toch was het mooi. Via roodstenenzandwegen, helling op en af met zicht op zee kan je het ganse eiland rondwandelen. Wegen zijn hier niet en auto’s??? het zijn meer wrakken als je al een tegenkomt. Alleen de mensen die de olijfbomen snoeien hobbelen over deze wegen naar hun gaarden. We hebben er slechts 2 gezien en op onze terugwandeling namen ze ons mee tot aan de haven. Roger kreeg de deur niet dicht en moest ze vasthouden en ik moest me aan Roger vasthouden. Zo hobbelden we verder. Bergop krakend in eerste versnelling en bergaf had je het gevoel alsof je door de voorruit ging vliegen en kraakte zijn karretje nog erger. Dan is het spijtig dat je de taal niet kent en konden we slechts als we ter plaatse waren: “efcharisto” zeggen waarop hij antwoordde: parakaló”.
Om de 2 jaar moeten de olijfbomen, om een goede opbrengst te hebben gesnoeid worden. Ze zijn prachtig, al 100 jaar en toch nog jong.
In deze haven overwinteren enkele schepen en vooral catamarans. Het is hier gratis. Je legt je schip goed vast, dekt het eventueel af met een zeil en gaat naar huis tot volgend seizoen. Dat is wel niets voor onze kapitein, hij zou geen nacht rustig slapen.
Onze buurman is een Amerikaan en zijn catamaran bleef hier in winterberging: “gratis” zegt hij, “zonder problemen, want Europa is te duur voor de Amerikanen dank zij Busch. Zolang Busch aan de macht is hangt zijn vlag ondersteboven. Zijn hoop is gericht op Obama.
We zullen morgen nog niet moeten vertrekken, want ze geven westenwind 6 tot 7 bf. en dat is pal op kop. Geen nood. We zien wel.
Dit eiland heeft iets wat onze nostalgie oproept. De woeste natuur van Zuid Frankrijk, met zijn zingende krekels, wilde tijm, -haver, -look, olijfboom-, wijngaarden en andere voor ons onbekende stekelige struiken, waar we jaren geleden naar toe gingen om lange wandelingen te maken. Wel dat kan hier ook en dat deden we dan. Alleen moet je hier gaan wandelen met een stok, om de spinnenwebben, met zijn grote brrrr. spinnen, eerst voor je weg te duwen. Sisi iets voor jou!!! En toch was het mooi. Via roodstenenzandwegen, helling op en af met zicht op zee kan je het ganse eiland rondwandelen. Wegen zijn hier niet en auto’s??? het zijn meer wrakken als je al een tegenkomt. Alleen de mensen die de olijfbomen snoeien hobbelen over deze wegen naar hun gaarden. We hebben er slechts 2 gezien en op onze terugwandeling namen ze ons mee tot aan de haven. Roger kreeg de deur niet dicht en moest ze vasthouden en ik moest me aan Roger vasthouden. Zo hobbelden we verder. Bergop krakend in eerste versnelling en bergaf had je het gevoel alsof je door de voorruit ging vliegen en kraakte zijn karretje nog erger. Dan is het spijtig dat je de taal niet kent en konden we slechts als we ter plaatse waren: “efcharisto” zeggen waarop hij antwoordde: parakaló”.
Om de 2 jaar moeten de olijfbomen, om een goede opbrengst te hebben gesnoeid worden. Ze zijn prachtig, al 100 jaar en toch nog jong.
In deze haven overwinteren enkele schepen en vooral catamarans. Het is hier gratis. Je legt je schip goed vast, dekt het eventueel af met een zeil en gaat naar huis tot volgend seizoen. Dat is wel niets voor onze kapitein, hij zou geen nacht rustig slapen.
Onze buurman is een Amerikaan en zijn catamaran bleef hier in winterberging: “gratis” zegt hij, “zonder problemen, want Europa is te duur voor de Amerikanen dank zij Busch. Zolang Busch aan de macht is hangt zijn vlag ondersteboven. Zijn hoop is gericht op Obama.
We zullen morgen nog niet moeten vertrekken, want ze geven westenwind 6 tot 7 bf. en dat is pal op kop. Geen nood. We zien wel.
Dag 51: dinsdag 10 juni 2008: van Itea nar Trizónia: Griekenland.
Na water en mazout getankt te hebben vertrokken we rond 10 uur richting Trizónia.
Het was mooi weer, een hemels blauwe lucht, alleen geen wind en een gladde zee wat dus motoren werd, maar het was toch genieten. Slechts 23 mijl en Trizónia, een eilandje in de Korinthische zee, ver weg van de drukte, waar je slechts enkele huizen vindt, vaarden we binnen rond 13u30. Het is een groen eiland met mooie olijfbomen, struiken en zingende krekels. Je hebt er slechts enkele restaurantjes en ’s avonds nodigt de kleine plaats met zicht op de haven en de vriendelijke mensen je uit om een lekkere ouzo of brandy te drinken.
Winkels of shops heb je er niet. Hier kun je alleen genieten van de natuur. Geen geasfalteerde wegen, geen pollutie, niets.
Na water en mazout getankt te hebben vertrokken we rond 10 uur richting Trizónia.
Het was mooi weer, een hemels blauwe lucht, alleen geen wind en een gladde zee wat dus motoren werd, maar het was toch genieten. Slechts 23 mijl en Trizónia, een eilandje in de Korinthische zee, ver weg van de drukte, waar je slechts enkele huizen vindt, vaarden we binnen rond 13u30. Het is een groen eiland met mooie olijfbomen, struiken en zingende krekels. Je hebt er slechts enkele restaurantjes en ’s avonds nodigt de kleine plaats met zicht op de haven en de vriendelijke mensen je uit om een lekkere ouzo of brandy te drinken.
Winkels of shops heb je er niet. Hier kun je alleen genieten van de natuur. Geen geasfalteerde wegen, geen pollutie, niets.
maandag 9 juni 2008
Dag 50: maandag 9 juni 2008: Iéta: Griekenland.
Zoals gepland namen we de bus richting Delphi (oorspronkelijk Pytho, genoemd naar Python, de slangenzoon van Gaea enz. enz.) rond 8u45 een 16 km verder.
Delphi behoort met Athene, Olympia en Delos tot de vier belangrijkste opgravingsplaatsen van de Griekse klassieke oudheid.
De voortreffelijke archeologische opgravingen in Delphi (sinds 1860 door het Franse instituut) benadrukken het belang van deze plek, het centrale heiligdom en de beroemdste orakelplaats van Hellas.
Delphi was vermoedelijk al heel vroeg een oord van magie en godenverering. We voelden het, want daar kwamen we Anna en Roger van Temse, die met hun mobilhome overal rondtrekken, tegen.
Delphi ligt in een betoverende mooie omgeving, op een terras hoog boven de vallei van de Plistos waar de olijfgaarden zich uitstrekken tot in de vlakte van Itea waar de haven is.
Het museum van Delphi behoort met zijn kostbare collectie tot de top van oudheidkundige musea. Voor ons interessanter dan de site zelf, maar je moet alles gezien hebben vinden we als je in de omgeving bent. Had ik in het verleden maar geschiedenis gestudeerd, want het is zeer interessant.
Toen we terugkeerden, begon het te regenen, met bliksem en donder. Is dit nog een gevolg van de lichte aardbeving van gisteren? De grauwste lucht situeerde zich weer boven de Peloponnesos, maar verplaatste zich naar Itéa.
Roger vond het niet erg, want de Antidote zat nog onder de pekel en nu regende al het zout er hopelijk vanaf en moest hij de boot niet kuisen, want water noch elektriciteit is hier aan wal en dan moet je zuinig zijn.
Zoals gepland namen we de bus richting Delphi (oorspronkelijk Pytho, genoemd naar Python, de slangenzoon van Gaea enz. enz.) rond 8u45 een 16 km verder.
Delphi behoort met Athene, Olympia en Delos tot de vier belangrijkste opgravingsplaatsen van de Griekse klassieke oudheid.
De voortreffelijke archeologische opgravingen in Delphi (sinds 1860 door het Franse instituut) benadrukken het belang van deze plek, het centrale heiligdom en de beroemdste orakelplaats van Hellas.
Delphi was vermoedelijk al heel vroeg een oord van magie en godenverering. We voelden het, want daar kwamen we Anna en Roger van Temse, die met hun mobilhome overal rondtrekken, tegen.
Delphi ligt in een betoverende mooie omgeving, op een terras hoog boven de vallei van de Plistos waar de olijfgaarden zich uitstrekken tot in de vlakte van Itea waar de haven is.
Het museum van Delphi behoort met zijn kostbare collectie tot de top van oudheidkundige musea. Voor ons interessanter dan de site zelf, maar je moet alles gezien hebben vinden we als je in de omgeving bent. Had ik in het verleden maar geschiedenis gestudeerd, want het is zeer interessant.
Toen we terugkeerden, begon het te regenen, met bliksem en donder. Is dit nog een gevolg van de lichte aardbeving van gisteren? De grauwste lucht situeerde zich weer boven de Peloponnesos, maar verplaatste zich naar Itéa.
Roger vond het niet erg, want de Antidote zat nog onder de pekel en nu regende al het zout er hopelijk vanaf en moest hij de boot niet kuisen, want water noch elektriciteit is hier aan wal en dan moet je zuinig zijn.
Dag 49: zondag 8 juni 2008: van Korinthe naar Itéa: Griekenland.
De wilde deining van gisteren was afgenomen en de wind zou oost zitten.
Er was weinig wind en we vertrokken om 7u30. De Riepel was al weg van 6u30: het zijn vroege vogels.
De zon was weer van de partij, de zee tamelijk rustig en het ontbijt werd onderweg opgediend. Het zag er gunstig uit, de wind kwam uit het O., maar na een half uurtje zeilen was het gedaan. De wind wakkerde aan tot 6 à 7 bf. dan weer N. dan weer NW, wat voor ons wind op kop was, zodat we steeds moesten opkruisen of we haalden de 2 knopen snelheid niet. De golven kwamen langs alle kanten, schudde ons heen en weer en het zoute water gutste bij elke duik over de boot en moesten we, liefst op tijd, dekking zoeken achter de buiskap. Vandaag geen zout op de aardappelen, het kleefde aan onze lippen.
Maar rond10u30 werden we blij verrast door een school dolfijnen. Zij houden van een wilde bruisende zee en leidden onze aandacht gedurende ½ uurtje af met hun dartele spel.
Foto’s, foto’s, maar gemakkelijk is iets anders als de boot op de golven ligt te dansen en je lens niet nat mag worden. Enfin zoals je zult zien, zijn er enkelen gelukt. En dan… plots zijn ze weg een gaan hopelijk een andere zeiler blij verrassen.
Na de kaap Ak.Makri-Nikolas gerond te hebben, ongeveer een 15 mijl van de haven van Itéa
konden we scherp aan de wind zeilen met vol tuig en liepen we gemiddeld 7 knopen. De Antidote lag goed schuin, maar was te houden. We sneden door de golven.
Om 16 uur na 49 mijl vaarden we de haven binnen en werden opgevangen door een Franse en Duitse zeiler. Laatstgenoemde dacht dat we ook Duitsers waren. Hoe is het mogelijk???
Enfin het was wel een vriendelijk man en verontschuldigde zich nadien.
Het was een vermoeiende pekelachtige trip.
De Franse zeilers vroegen of we iets op zee gevoeld hadden, want ze dachten dat ze een lichte aardbeving gevoeld hadden rond 14u30. Het ponton (uit beton) en de boten schudden. Wij hadden niets gevoeld. Dan moet het al een sounami zijn en dan nog.
En ja hoor ze hadden gelijk. ’s Avonds op TV werd er melding van gemaakt. Het centrum van de aardbeving lag in de Peloponnesos niet ver van Itéa en men zou bevingen gevoeld hebben tot in Athene en dat is veel verder.
De wilde deining van gisteren was afgenomen en de wind zou oost zitten.
Er was weinig wind en we vertrokken om 7u30. De Riepel was al weg van 6u30: het zijn vroege vogels.
De zon was weer van de partij, de zee tamelijk rustig en het ontbijt werd onderweg opgediend. Het zag er gunstig uit, de wind kwam uit het O., maar na een half uurtje zeilen was het gedaan. De wind wakkerde aan tot 6 à 7 bf. dan weer N. dan weer NW, wat voor ons wind op kop was, zodat we steeds moesten opkruisen of we haalden de 2 knopen snelheid niet. De golven kwamen langs alle kanten, schudde ons heen en weer en het zoute water gutste bij elke duik over de boot en moesten we, liefst op tijd, dekking zoeken achter de buiskap. Vandaag geen zout op de aardappelen, het kleefde aan onze lippen.
Maar rond10u30 werden we blij verrast door een school dolfijnen. Zij houden van een wilde bruisende zee en leidden onze aandacht gedurende ½ uurtje af met hun dartele spel.
Foto’s, foto’s, maar gemakkelijk is iets anders als de boot op de golven ligt te dansen en je lens niet nat mag worden. Enfin zoals je zult zien, zijn er enkelen gelukt. En dan… plots zijn ze weg een gaan hopelijk een andere zeiler blij verrassen.
Na de kaap Ak.Makri-Nikolas gerond te hebben, ongeveer een 15 mijl van de haven van Itéa
konden we scherp aan de wind zeilen met vol tuig en liepen we gemiddeld 7 knopen. De Antidote lag goed schuin, maar was te houden. We sneden door de golven.
Om 16 uur na 49 mijl vaarden we de haven binnen en werden opgevangen door een Franse en Duitse zeiler. Laatstgenoemde dacht dat we ook Duitsers waren. Hoe is het mogelijk???
Enfin het was wel een vriendelijk man en verontschuldigde zich nadien.
Het was een vermoeiende pekelachtige trip.
De Franse zeilers vroegen of we iets op zee gevoeld hadden, want ze dachten dat ze een lichte aardbeving gevoeld hadden rond 14u30. Het ponton (uit beton) en de boten schudden. Wij hadden niets gevoeld. Dan moet het al een sounami zijn en dan nog.
En ja hoor ze hadden gelijk. ’s Avonds op TV werd er melding van gemaakt. Het centrum van de aardbeving lag in de Peloponnesos niet ver van Itéa en men zou bevingen gevoeld hebben tot in Athene en dat is veel verder.
Dag 48: zaterdag 7 juni 2008: Korinthe: Griekenland.
Het kanaal heeft me de ganse nacht nog bezig gehouden en liet me niet los, dus wilde ik vanmorgen er met de fiets naar toe om van op de brug de diepe schacht te bewonderen.
Het was wel even klimmen, maar we hadden de wind in de rug. Na een 5 tal km bergop waren we aan de brug. Van hieruit krijg je een ander, maar even adembenemend zicht.
Ik dacht onmiddellijk aan “bengi springen”, maar Roger verklaarde me voor gek. Nochtans wordt het gedaan in bepaalde periodes. Dat zou nog eens “de kik” van mijn leven zijn. Droom maar verder Marth dat is veiliger.
‘s Middags fietsten we naar de in- of uitgang, afhankelijk vanwaar je komt, van het kanaal. Daar zie je nog de sporen langs de oever hoe de boten getrokken werden door mens en kar.
Ook zagen we hoe de eerste brug (zwart met geel)12 meter onder het wateroppervlak verdwijnt om de schepen te laten passeren.
’s Avonds zagen we Bob en Willi van de Riepel terug en maakten we er een gezellige avond van. Zij varen morgen ook verder, maar ankeren ergens in een baai. Wij stevenen richting Itéa. Delphi staat nog op het programma.
Het kanaal heeft me de ganse nacht nog bezig gehouden en liet me niet los, dus wilde ik vanmorgen er met de fiets naar toe om van op de brug de diepe schacht te bewonderen.
Het was wel even klimmen, maar we hadden de wind in de rug. Na een 5 tal km bergop waren we aan de brug. Van hieruit krijg je een ander, maar even adembenemend zicht.
Ik dacht onmiddellijk aan “bengi springen”, maar Roger verklaarde me voor gek. Nochtans wordt het gedaan in bepaalde periodes. Dat zou nog eens “de kik” van mijn leven zijn. Droom maar verder Marth dat is veiliger.
‘s Middags fietsten we naar de in- of uitgang, afhankelijk vanwaar je komt, van het kanaal. Daar zie je nog de sporen langs de oever hoe de boten getrokken werden door mens en kar.
Ook zagen we hoe de eerste brug (zwart met geel)12 meter onder het wateroppervlak verdwijnt om de schepen te laten passeren.
’s Avonds zagen we Bob en Willi van de Riepel terug en maakten we er een gezellige avond van. Zij varen morgen ook verder, maar ankeren ergens in een baai. Wij stevenen richting Itéa. Delphi staat nog op het programma.
Abonneren op:
Posts (Atom)
