Nabeul de stad waar de mooiste keramiek van gans Tunesië wordt gemaakt.De Grote Moskee gedecoreerd met mozaïek en hout van Nabeul
Deze jongetjes komen van de centrale markt waar ze hun verse groenten en fruit hebben afgeleverd.
maandag 28 juli 2008
Dag 98: zondag 27 juli 2008: Yasmina Hammamet: Tunesië.
Een bezoekje naar Nabeul kreeg de voorkeur op Tunis.
In zo’n hitte meer dan 100 km boemelen of met de taxi naar de hoofdstad leek ons niet de beste optie.
In tegenstelling met Hammamet zijn in Nabeul de overgangen tussen de Medina en de nieuwe stad vloeiend. De oude stadskern is lang niet zo schilderachtig, maar wel oorspronkelijker. De mooiste keramiek van het land komt hier vandaan, wat je onmiddellijk in het straatbeeld ziet. De handelaars zijn minder opdringerig dan in Hammamet, wat het heel wat aangenamer maakt.
We hoopten een bezoek te brengen aan de verkoopsexpositie van ONAT, vonden het niet en bij navraag werden we steeds verwezen naar de plaatselijke souvenirwinkeltjes in de Medina. Wat wil je? Zij moeten harder werken om een luttele dinar te verdienen. Zelfs jongetjes proberen je zelfgemaakte armbandjes te verkopen. Zij zijn vroeg in de leer.
In Tunesië hebben ze ook uitstekende pasteibakkers. Zij bakken uitsluitend heerlijke koekjes waar ik me eens even liet gaan. Binnen enkele dagen is het gedaan als de wind wat afneemt, want het is voortdurend 20 tot 25 kn N en dat is op kop.
Bijna alle steegjes komen uit bij de Grote Moskee, die met zijn keramiektegels en houtsnijwerk gedecoreerd werd.
Een dagelijkse openlucht markt van groenten, fruit, vlees en vis met daartussen in een onbeschrijflijke wanorde: kleding, serviesgoed, radio’s, keramiek enz. trekt ons altijd aan, in een hels lawaai van de roepende handelaars. Voor de markt op een klein plaatsje aan de kant proberen armere mensen hun schamele zelfgekweekte tomaten, cactusvruchten, kruiden enz. te verkopen.
De contrasten zijn hier soms erg groot en ondanks het toerisme bestaat er nog veel werkloosheid.
Ga je ’s morgens wandelen of ’s avonds, de cafés zitten vol mannen druk pratend achter een koffie of een biertje, want dat drinken ze hier graag.
Hier in Tunesië krijgt elke vrouw aandacht van de mannen, gewenst of niet. Ofwel spreken ze je aan, of volgen ze je en proberen je aandacht te trekken met “bonjour Madam enz. “
Daarnet zagen we 3 mannen op een rij, hoe ze 3 passerende dames synchroon volgden met hun ogen en onderling commentaar leverden. Zet je op een terrasje en hou het zelf even in het oog. Niet te geloven.
Een bezoekje naar Nabeul kreeg de voorkeur op Tunis.
In zo’n hitte meer dan 100 km boemelen of met de taxi naar de hoofdstad leek ons niet de beste optie.
In tegenstelling met Hammamet zijn in Nabeul de overgangen tussen de Medina en de nieuwe stad vloeiend. De oude stadskern is lang niet zo schilderachtig, maar wel oorspronkelijker. De mooiste keramiek van het land komt hier vandaan, wat je onmiddellijk in het straatbeeld ziet. De handelaars zijn minder opdringerig dan in Hammamet, wat het heel wat aangenamer maakt.
We hoopten een bezoek te brengen aan de verkoopsexpositie van ONAT, vonden het niet en bij navraag werden we steeds verwezen naar de plaatselijke souvenirwinkeltjes in de Medina. Wat wil je? Zij moeten harder werken om een luttele dinar te verdienen. Zelfs jongetjes proberen je zelfgemaakte armbandjes te verkopen. Zij zijn vroeg in de leer.
In Tunesië hebben ze ook uitstekende pasteibakkers. Zij bakken uitsluitend heerlijke koekjes waar ik me eens even liet gaan. Binnen enkele dagen is het gedaan als de wind wat afneemt, want het is voortdurend 20 tot 25 kn N en dat is op kop.
Bijna alle steegjes komen uit bij de Grote Moskee, die met zijn keramiektegels en houtsnijwerk gedecoreerd werd.
Een dagelijkse openlucht markt van groenten, fruit, vlees en vis met daartussen in een onbeschrijflijke wanorde: kleding, serviesgoed, radio’s, keramiek enz. trekt ons altijd aan, in een hels lawaai van de roepende handelaars. Voor de markt op een klein plaatsje aan de kant proberen armere mensen hun schamele zelfgekweekte tomaten, cactusvruchten, kruiden enz. te verkopen.
De contrasten zijn hier soms erg groot en ondanks het toerisme bestaat er nog veel werkloosheid.
Ga je ’s morgens wandelen of ’s avonds, de cafés zitten vol mannen druk pratend achter een koffie of een biertje, want dat drinken ze hier graag.
Hier in Tunesië krijgt elke vrouw aandacht van de mannen, gewenst of niet. Ofwel spreken ze je aan, of volgen ze je en proberen je aandacht te trekken met “bonjour Madam enz. “
Daarnet zagen we 3 mannen op een rij, hoe ze 3 passerende dames synchroon volgden met hun ogen en onderling commentaar leverden. Zet je op een terrasje en hou het zelf even in het oog. Niet te geloven.
Dag 97: zaterdag 26 juli 2008: Yasmina Hammamet: Tunesië.
De haven Yasmina: Hammamet-zuid, ligt een 20 min. bussen van de oude stad.
Rond de haven is een volledig nieuwe stad ontstaan met zijn boulevards en palmboomlanen: winkels, restaurants, eersteklas hotels, appartementen, nachtclubs en een casino trekken de toeristen aan, aangevoerd door honderden taxi’s. Alleen de taal verraad dat je in Tunesië bent.
Wij stevenden naar het oude Hammamet met zijn door machtige vestingmuren uit de 15° eeuw omsloten de Medina vlak aan zee, lang geleden een schuilplaats van piraten.
Niet ver van de vesting staat de onopvallende Grote Moskee met een vierkante minaret, waar ongelovigen niet binnen mogen. Dus niets voor ons. Roger wou in Monastir zelfs met een krat van 24 flesjes bier onder de arm de Moskee binnen, maar dat lukte niet.
Via de Noordwestelijke stadspoort van Hammamet loop je in een wirwar van kleine steegjes met drukdoende handelaars die je hun winkeltje proberen binnen te sleuren. Ze nemen je bij de arm, gaan pal voor je staan of lopen je na met “Madam 1 dinar” of “viens regardez” enz.
Je krijgt de kans niet om even rustig te kijken wat ze te bieden hebben. Hier zijn ze wel het opdringerigste van alle soeks die we gedaan hebben. Om nerveus van te worden.
Een beetje verder zijn wel rustige winkelstraten, waar je zonder lastig gevallen te worden je keuze kan maken.
‘s Avonds gingen we wandelen rond de haven waar we verrast werden op een stoet ter ere van een juist getrouwd koppel (foto).
Jongetjes bieden je sterk ruikende bloemetjes aan, soms te opdringerig, voor 1 dinar.
Rond 22u startte de Disco Night Fever weer in de haven met bekende zangers zoals: The Gibson Brothers, Boney M. enz. Ambiance en lawaai tot 2 uur verzekerd.
Hopelijk is het morgen wat rustiger.
De haven Yasmina: Hammamet-zuid, ligt een 20 min. bussen van de oude stad.
Rond de haven is een volledig nieuwe stad ontstaan met zijn boulevards en palmboomlanen: winkels, restaurants, eersteklas hotels, appartementen, nachtclubs en een casino trekken de toeristen aan, aangevoerd door honderden taxi’s. Alleen de taal verraad dat je in Tunesië bent.
Wij stevenden naar het oude Hammamet met zijn door machtige vestingmuren uit de 15° eeuw omsloten de Medina vlak aan zee, lang geleden een schuilplaats van piraten.
Niet ver van de vesting staat de onopvallende Grote Moskee met een vierkante minaret, waar ongelovigen niet binnen mogen. Dus niets voor ons. Roger wou in Monastir zelfs met een krat van 24 flesjes bier onder de arm de Moskee binnen, maar dat lukte niet.
Via de Noordwestelijke stadspoort van Hammamet loop je in een wirwar van kleine steegjes met drukdoende handelaars die je hun winkeltje proberen binnen te sleuren. Ze nemen je bij de arm, gaan pal voor je staan of lopen je na met “Madam 1 dinar” of “viens regardez” enz.
Je krijgt de kans niet om even rustig te kijken wat ze te bieden hebben. Hier zijn ze wel het opdringerigste van alle soeks die we gedaan hebben. Om nerveus van te worden.
Een beetje verder zijn wel rustige winkelstraten, waar je zonder lastig gevallen te worden je keuze kan maken.
‘s Avonds gingen we wandelen rond de haven waar we verrast werden op een stoet ter ere van een juist getrouwd koppel (foto).
Jongetjes bieden je sterk ruikende bloemetjes aan, soms te opdringerig, voor 1 dinar.
Rond 22u startte de Disco Night Fever weer in de haven met bekende zangers zoals: The Gibson Brothers, Boney M. enz. Ambiance en lawaai tot 2 uur verzekerd.
Hopelijk is het morgen wat rustiger.
zondag 27 juli 2008
Dag 96: vrijdag 25 juli 2008: van Monastir naar Yasmina Hammamet: Tunesië.
Rond 9 uur vertrokken we, na voor mij een ontbijt op bouillon want mijn maag- en darmstelsel was nog niet echt op punt.
Roger bracht alle papieren bij de havenpolitie in orde, want in Tunesië is dat zijn taak.
De vrouw heeft hier een andere functie en ik dien me aan te passen, zelfs iets of wat wat kleding betreft, tot we op zee zijn en dan foetsie tot de volgende haven. Nu hoe meer noordelijker we varen hoe aangepaster ze zijn.
De wind zat Z ZO zodat we konden zeilen vóór de wind. Met het groot zeil en de genua uitgeboomd vlinderden we tussen de 6 en 7 knopen snelheid. Veel deining was er niet. We hadden een heerlijke dag uitgekozen.
De Oostendenaar met zijn tweemaster was ½ uur voor ons vertrokken. We zeilden hem voorbij, zwaaiden vriendelijk en vaarden de haven 1 ½ uur voor hem binnen na 39 mijl om 15u15. Dat doet zeer. Ja de Antidote doet het goed.
Het was vandaag een nationale feestdag en in de haven was er een concert van “La Diva des Anges Emma Shapplin”. Een mooi jonge dame met een heerlijke stem weerklonk over de Yasmina haven. Alle zeilers werden gevraagd de mastlichten aan te steken. Dat was even genieten.
Rond 9 uur vertrokken we, na voor mij een ontbijt op bouillon want mijn maag- en darmstelsel was nog niet echt op punt.
Roger bracht alle papieren bij de havenpolitie in orde, want in Tunesië is dat zijn taak.
De vrouw heeft hier een andere functie en ik dien me aan te passen, zelfs iets of wat wat kleding betreft, tot we op zee zijn en dan foetsie tot de volgende haven. Nu hoe meer noordelijker we varen hoe aangepaster ze zijn.
De wind zat Z ZO zodat we konden zeilen vóór de wind. Met het groot zeil en de genua uitgeboomd vlinderden we tussen de 6 en 7 knopen snelheid. Veel deining was er niet. We hadden een heerlijke dag uitgekozen.
De Oostendenaar met zijn tweemaster was ½ uur voor ons vertrokken. We zeilden hem voorbij, zwaaiden vriendelijk en vaarden de haven 1 ½ uur voor hem binnen na 39 mijl om 15u15. Dat doet zeer. Ja de Antidote doet het goed.
Het was vandaag een nationale feestdag en in de haven was er een concert van “La Diva des Anges Emma Shapplin”. Een mooi jonge dame met een heerlijke stem weerklonk over de Yasmina haven. Alle zeilers werden gevraagd de mastlichten aan te steken. Dat was even genieten.
Dag 95: donderdag 24 juli 2008: Monastir: Tunesië.
De Antidote werd onderworpen aan groot onderhoud, want morgen vertrekken we richting Hammamet. De deining neemt af en de wind draait naar het Z. ZO. Dan hoef je niet te talmen en moet je verder. Van 7 uur tot 10 uur werden alle poriën gereinigd en blinkt ons luxepaardje zoals hij verdient. Alles werd gewassen, wasserette in de buurt, alleen fijne handwas voor mij.
Winkelen werd uitgesteld, want mijn darmen lagen overhoop en dan durf ik geen risico’s te nemen. Nochtans zijn we qua voeding zeer voorzichtig. Waarschijnlijk te veel rode wijn gedronken bij Marc. Wie zal het zeggen???
’s Avonds kwam Marc met Senna buurten en een Nederlander met zijn dochter wilde wat info van de omgeving. Hij had grootse plannen.
Hoe meer pintjes, hoe straffer de verhalen, voor mij… water. Gelukkig hadden we nog wat bier opgeslagen, want op vrijdag, zon- en feestdagen en de andere dagen na 20 uur mag er geen sterke drank verkocht worden. Ieder land zijn regels… Ook wordt op die dagen de sterke drank achter een gordijn verstopt.
De Antidote werd onderworpen aan groot onderhoud, want morgen vertrekken we richting Hammamet. De deining neemt af en de wind draait naar het Z. ZO. Dan hoef je niet te talmen en moet je verder. Van 7 uur tot 10 uur werden alle poriën gereinigd en blinkt ons luxepaardje zoals hij verdient. Alles werd gewassen, wasserette in de buurt, alleen fijne handwas voor mij.
Winkelen werd uitgesteld, want mijn darmen lagen overhoop en dan durf ik geen risico’s te nemen. Nochtans zijn we qua voeding zeer voorzichtig. Waarschijnlijk te veel rode wijn gedronken bij Marc. Wie zal het zeggen???
’s Avonds kwam Marc met Senna buurten en een Nederlander met zijn dochter wilde wat info van de omgeving. Hij had grootse plannen.
Hoe meer pintjes, hoe straffer de verhalen, voor mij… water. Gelukkig hadden we nog wat bier opgeslagen, want op vrijdag, zon- en feestdagen en de andere dagen na 20 uur mag er geen sterke drank verkocht worden. Ieder land zijn regels… Ook wordt op die dagen de sterke drank achter een gordijn verstopt.
Dag 94: woensdag 23 juli 2008: Monastir: Tunesië.
Monastir is een van de oudste nederzettingen van Tunesië; al in de 10de eeuw voor Chr. Hadden de Feniciërs hier een handelscentrum.
Wat ons het eerste opviel, was de enorme Ribat: een vesting stammende uit het jaar 796. In de Ribat leefden soldaten teruggetrokken in de geest van de islam en verdedigden de door piraten en Europese machten bedreigde kusten van het islamitische rijk.
Uit deze tijd is echter nauwelijks nog iets bewaard gebleven en het huizenbestand werd voortdurend veranderd.
Ten noordwesten van de Ribat en aan de port Port de Plaisance verheft zich het monumentale mausoleum van de familie Bourguiba. Toen het in 1963 gebouw werd, moest een deel van de oude islamitische begraafplaats, waarvan de eenvoudige grafstenen teruggaan tot in de 12de eeuw, ervoor wijken.
De wind bleef N. huilen dus in de neus met een sterke deining, en dan was een bezoekje aan Sousse: een woelige stad, ons alternatief. Met de trein, een makkie en goedkoop, maar niet al te proper.
Twee belangrijke bouwwerken van de medina trokken onze aandacht: de Ribat, met wachttorens op elke hoek en de Grote Moskee. Deze maakte oorspronkelijk deel uit van het verdedigingssysteem van Sousse en werd in 850 gebouwd.
De Soek heeft met zijn smalle winkelstraatjes, de geuren van geheimzinnige essences en kruiden, het uitnodigend geroep van de verkopers, iets fascinerends.
Ontelbare souvenirwinkeltjes domineren de omgeving van de Ribat en de vriendelijke verkopers weten hoe ze de bezoekers moeten binnenlokken.
Aan de levendige fruit-, groenten- en vismarkt kun je niet weerstaan.
’s Avonds gingen we bij Marc, een Belgische solozeiler met hond Senna, reeds enkele jaren onderweg, iets drinken.
Monastir is een van de oudste nederzettingen van Tunesië; al in de 10de eeuw voor Chr. Hadden de Feniciërs hier een handelscentrum.
Wat ons het eerste opviel, was de enorme Ribat: een vesting stammende uit het jaar 796. In de Ribat leefden soldaten teruggetrokken in de geest van de islam en verdedigden de door piraten en Europese machten bedreigde kusten van het islamitische rijk.
Uit deze tijd is echter nauwelijks nog iets bewaard gebleven en het huizenbestand werd voortdurend veranderd.
Ten noordwesten van de Ribat en aan de port Port de Plaisance verheft zich het monumentale mausoleum van de familie Bourguiba. Toen het in 1963 gebouw werd, moest een deel van de oude islamitische begraafplaats, waarvan de eenvoudige grafstenen teruggaan tot in de 12de eeuw, ervoor wijken.
De wind bleef N. huilen dus in de neus met een sterke deining, en dan was een bezoekje aan Sousse: een woelige stad, ons alternatief. Met de trein, een makkie en goedkoop, maar niet al te proper.
Twee belangrijke bouwwerken van de medina trokken onze aandacht: de Ribat, met wachttorens op elke hoek en de Grote Moskee. Deze maakte oorspronkelijk deel uit van het verdedigingssysteem van Sousse en werd in 850 gebouwd.
De Soek heeft met zijn smalle winkelstraatjes, de geuren van geheimzinnige essences en kruiden, het uitnodigend geroep van de verkopers, iets fascinerends.
Ontelbare souvenirwinkeltjes domineren de omgeving van de Ribat en de vriendelijke verkopers weten hoe ze de bezoekers moeten binnenlokken.
Aan de levendige fruit-, groenten- en vismarkt kun je niet weerstaan.
’s Avonds gingen we bij Marc, een Belgische solozeiler met hond Senna, reeds enkele jaren onderweg, iets drinken.
Dag 93: dinsdag 22 juli 2008: Monastir: Tunesië.
We hadden gisteren een voorlopig plaatsje gekregen, aan de kapitainerie, voor een restaurant met bijbehorende Tunesische muziek, en het Westers lawaai van de Barberousse, omdat de wind en de deining te hevig waren om tussen de boten te manoeuvreren. Als de wind afgenomen was zou hij ons een vaste plaats geven, maar vannacht draaide, zoals voorzien de wind N. met stoten van 25 tot 30 knopen, dus van verplaatsen kwam niets in huis. “Straks misschien”: zei hij.
We zullen nog wat geduld moeten hebben en oordoppen gebruiken, want tot 2 uur ’s nachts blijft de muziek je hier wakker houden, om nog niet te spreken over de horde vakantiegangers die hier passeren. Dat was nog wat toegenomen, want er kwam een grote mooie zeilboot van ongeveer 100 voet: nl.30 meter: onder de vlag van de Cayman-eilanden, naast ons liggen en wij leken zijn dingy wel. Het was een vriendelijke Duitser met een 4-mans crew.
We hadden gisteren een voorlopig plaatsje gekregen, aan de kapitainerie, voor een restaurant met bijbehorende Tunesische muziek, en het Westers lawaai van de Barberousse, omdat de wind en de deining te hevig waren om tussen de boten te manoeuvreren. Als de wind afgenomen was zou hij ons een vaste plaats geven, maar vannacht draaide, zoals voorzien de wind N. met stoten van 25 tot 30 knopen, dus van verplaatsen kwam niets in huis. “Straks misschien”: zei hij.
We zullen nog wat geduld moeten hebben en oordoppen gebruiken, want tot 2 uur ’s nachts blijft de muziek je hier wakker houden, om nog niet te spreken over de horde vakantiegangers die hier passeren. Dat was nog wat toegenomen, want er kwam een grote mooie zeilboot van ongeveer 100 voet: nl.30 meter: onder de vlag van de Cayman-eilanden, naast ons liggen en wij leken zijn dingy wel. Het was een vriendelijke Duitser met een 4-mans crew.
dinsdag 22 juli 2008
Dag 92: maandag 21 juli 2008: van Mahdia naar Monastir: Tunesië.
We hadden gerust nog wat willen blijven in Mahdia, maar vanaf morgen gaven ze N 5 tot 6 bf met stoten van 7bf. en daar tegenop kruisen is niet zo evident: dus vertrekken maar.
De kapitein zorgde bij de port-police voor de nodige documenten - hier handelen ze graag van man tot man, dus!!! - die je steeds bij je moet hebben. Bij het binnenkomen van het land, word je gevolgd tot je Tunesië weer verlaat.
Onze Duitse buren gaven ons nog wat goede raad, want zij kennen Tunesië zeer goed.
Zelfs de port-police vond het spijtig dat we reeds vertrokken, maar het was nu, met Z-ZO 4 tot 5bf., of pas binnen 4 à 5 dagen volgens de meteo, en we hebben toch nog wat mijlen af te leggen voor we Frankrijk bereiken.
Om 10u30 werden we losgegooid en uitgezwaaid en werd het een fantastische zeiltrip met een gemiddelde van 6 à 7 knopen snelheid.
Tot aan de kaap Afrique zeilden we N.: voor de wind. Toen moesten we W.: halve wind varen, maar de wind nam toe tot een 20 à 25 knopen, zodat onze snelheid ook toenam. Ik was aan ’t vissen, had 2x beet maar speelde alles kwijt. Niets in de pan, maar ja laat ze nog maar wat zwemmen.
Na 32,26 mijl, vaarden we om 16 uur de haven van Monastir binnen, waar de havenmeester ons al stond op te wachten. Ja, ja we waren gesignaleerd.
De kapitein moest onmiddellijk naar de port-police, zonder problemen, en ze vroegen of we toch niet wat langer bleven dan 2 dagen. Wat dacht je, Mahdia had ons korte verblijf reeds doorgeseind. En ja, we zullen hier wel wat vastliggen, want de meteo voorspelt N.
De toeristen kunnen hier een zeetocht maken met de Barberousse: een Gullet, die met veel Westers lawaai de haven in- en uitvaart. Ambiance ontbreek niet.
We hadden gerust nog wat willen blijven in Mahdia, maar vanaf morgen gaven ze N 5 tot 6 bf met stoten van 7bf. en daar tegenop kruisen is niet zo evident: dus vertrekken maar.
De kapitein zorgde bij de port-police voor de nodige documenten - hier handelen ze graag van man tot man, dus!!! - die je steeds bij je moet hebben. Bij het binnenkomen van het land, word je gevolgd tot je Tunesië weer verlaat.
Onze Duitse buren gaven ons nog wat goede raad, want zij kennen Tunesië zeer goed.
Zelfs de port-police vond het spijtig dat we reeds vertrokken, maar het was nu, met Z-ZO 4 tot 5bf., of pas binnen 4 à 5 dagen volgens de meteo, en we hebben toch nog wat mijlen af te leggen voor we Frankrijk bereiken.
Om 10u30 werden we losgegooid en uitgezwaaid en werd het een fantastische zeiltrip met een gemiddelde van 6 à 7 knopen snelheid.
Tot aan de kaap Afrique zeilden we N.: voor de wind. Toen moesten we W.: halve wind varen, maar de wind nam toe tot een 20 à 25 knopen, zodat onze snelheid ook toenam. Ik was aan ’t vissen, had 2x beet maar speelde alles kwijt. Niets in de pan, maar ja laat ze nog maar wat zwemmen.
Na 32,26 mijl, vaarden we om 16 uur de haven van Monastir binnen, waar de havenmeester ons al stond op te wachten. Ja, ja we waren gesignaleerd.
De kapitein moest onmiddellijk naar de port-police, zonder problemen, en ze vroegen of we toch niet wat langer bleven dan 2 dagen. Wat dacht je, Mahdia had ons korte verblijf reeds doorgeseind. En ja, we zullen hier wel wat vastliggen, want de meteo voorspelt N.
De toeristen kunnen hier een zeetocht maken met de Barberousse: een Gullet, die met veel Westers lawaai de haven in- en uitvaart. Ambiance ontbreek niet.
Dag 91: zondag 20 juli 2008: Mahdia Tunesië.
In de veronderstelling dat het vandaag zaterdag was, gingen we winkelen. Alles was gelukkig open. In de soeks is het altijd één en al bedrijvigheid en natuurlijk: de mannen in de meerderheid.
Mahdia was tussen 916 en 946 de hoofdstad van het islamitische Ifriqya, zoals Tunesië toen heette. Mahdia ontwikkelde zich tot een drukke handels- en havenstad en werd in 1999 door de UNESCO tot cultuurstad uitgeroepen – de eerste stap naar de opname op de lijst van het Wereld-cultuurerfgoed.
Mahdia is relatief klein en overzichtelijk en heeft een van de mooiste panorama’s van Tunesië. De oude stad troont op een rots met haar wit schemerende huisjes.
Op de Place du Claire in Café Gamra onder de schaduwrijke bomen gingen we iets drinken na ons geslenter langs de toeristische winkeltjes.
Terwijl de kapitein de filters verving en de olie ververste, ging ik nog even met de fiets de stad verkennen en een internetacces zoeken. Het was druk, veel politie, stranden vol, jeugd op brommertjes snorden je voorbij, werden af en toe door de politie tegengehouden en vermaand voor iets wat ik niet kon onderscheiden. Het enige wat ik zag, was dat ze plots heel klein en onderdanig werden. Ja, de politie straalt hier nog gezag uit.
Hoe later op de avond, hoe drukker het werd. Mannen in witte lange gewaden praten gezellig in hun stamcafés. In de haven zelf werd het rustig. Zelfs de gulzige meeuwen zochten een slaapplaats op.
In de veronderstelling dat het vandaag zaterdag was, gingen we winkelen. Alles was gelukkig open. In de soeks is het altijd één en al bedrijvigheid en natuurlijk: de mannen in de meerderheid.
Mahdia was tussen 916 en 946 de hoofdstad van het islamitische Ifriqya, zoals Tunesië toen heette. Mahdia ontwikkelde zich tot een drukke handels- en havenstad en werd in 1999 door de UNESCO tot cultuurstad uitgeroepen – de eerste stap naar de opname op de lijst van het Wereld-cultuurerfgoed.
Mahdia is relatief klein en overzichtelijk en heeft een van de mooiste panorama’s van Tunesië. De oude stad troont op een rots met haar wit schemerende huisjes.
Op de Place du Claire in Café Gamra onder de schaduwrijke bomen gingen we iets drinken na ons geslenter langs de toeristische winkeltjes.
Terwijl de kapitein de filters verving en de olie ververste, ging ik nog even met de fiets de stad verkennen en een internetacces zoeken. Het was druk, veel politie, stranden vol, jeugd op brommertjes snorden je voorbij, werden af en toe door de politie tegengehouden en vermaand voor iets wat ik niet kon onderscheiden. Het enige wat ik zag, was dat ze plots heel klein en onderdanig werden. Ja, de politie straalt hier nog gezag uit.
Hoe later op de avond, hoe drukker het werd. Mannen in witte lange gewaden praten gezellig in hun stamcafés. In de haven zelf werd het rustig. Zelfs de gulzige meeuwen zochten een slaapplaats op.
zondag 20 juli 2008
Dag 90: zaterdag 19 juli 2008: van Lampedusa: Italië naar Mahdia Tunesië.
Om 5 uur na een stille nacht met wel wat deining vertrokken we richting Tunesië met een constante 15 knopen N wind. We zeilden halve wind met een snelheid tussen de 6,5 en 7 knopen: heerlijk. Geen lawaai van de motor, geen vis, geen dolfijnen, alleen het ruisen van de zee. Eén zeilboot heeft ons gekruist tijdens onze 12 uren durende trip.
De zee was onze enige compagnon.
Om 17 uur na 79,58 mijl vaarden we de vissershaven binnen waar slechts 1zeilboot lag en de havenpolitie ons al van ver had zien aankomen, want ze stonden klaar om ons te ontvangen. De douanen werden verwittigd en kwamen aan boord om de nodige formulieren in te vullen.
We hadden nergens een Tunesische vlag kunnen bemachtigen en onze buren vertelden ons, die ons vlug een vlag gaven, dat ze dat reeds opgemerkt hadden.
Een toerist kan hier nergens een Tunesische vlag kopen, maar ons is het gelukt. Ra, ra!!! We konden de gekregen vlag terug geven aan de rechtmatige eigenaar.
De 2 zeilboten liggen voor het kantoor van de havenpolitie.( big brother gevoel)
Kleine vissersboten, meestal met motor, maar soms al roeiend, hebben wel altijd een Tunesische vlagje in het mastje en varen af en aan. Gelukkig is Mahdia een visrijk gebied en helpt dat de armoe wat verminderen.
Om 5 uur na een stille nacht met wel wat deining vertrokken we richting Tunesië met een constante 15 knopen N wind. We zeilden halve wind met een snelheid tussen de 6,5 en 7 knopen: heerlijk. Geen lawaai van de motor, geen vis, geen dolfijnen, alleen het ruisen van de zee. Eén zeilboot heeft ons gekruist tijdens onze 12 uren durende trip.
De zee was onze enige compagnon.
Om 17 uur na 79,58 mijl vaarden we de vissershaven binnen waar slechts 1zeilboot lag en de havenpolitie ons al van ver had zien aankomen, want ze stonden klaar om ons te ontvangen. De douanen werden verwittigd en kwamen aan boord om de nodige formulieren in te vullen.
We hadden nergens een Tunesische vlag kunnen bemachtigen en onze buren vertelden ons, die ons vlug een vlag gaven, dat ze dat reeds opgemerkt hadden.
Een toerist kan hier nergens een Tunesische vlag kopen, maar ons is het gelukt. Ra, ra!!! We konden de gekregen vlag terug geven aan de rechtmatige eigenaar.
De 2 zeilboten liggen voor het kantoor van de havenpolitie.( big brother gevoel)
Kleine vissersboten, meestal met motor, maar soms al roeiend, hebben wel altijd een Tunesische vlagje in het mastje en varen af en aan. Gelukkig is Mahdia een visrijk gebied en helpt dat de armoe wat verminderen.
Dag 89: vrijdag 18 juli 2008: Lampedusa: Italië.
De Maik III was ook in de haven komen liggen, naast een Italiaan met een motorboot. Die scheen niet gelukkig als hij al de manoeuvres van kapitein Benoit zag (zeilt onder Franse vlag), maar toen ik zei dat het een Italiaan was, stond het licht op groen.
Lampedusa is het eiland waar de Italianen op kikken en in augustus blijf je daar beter als buitenlander weg. Nu reeds zagen het machogedrag van de Italianen, maar ja, je hebt het of je hebt het niet!!!
De haven zelf is zeer groot, maar als je er toekomt, kun je onmiddellijk niet volgen van al hetgeen je daar ziet. Vissersboten, eivolle boten, groot en klein, voor een zeetrip, overzetboten, cargo’s met voedsel enz. varen af en aan en daartussen moet jij je een plaatsje zoeken aan een kadukeligge kade, waar een enorme deining je de ganse dag probeert zeeziek te maken. De beste plaatsen zijn voorbehouden voor de douanen. Zij moeten uitgerust zijn om vluchtelingen op te vangen.
Het zeegebied rond Lampesusa is het visrijkste gebied van de ganse middellandse zee.
Fruit en groenten worden aangevoerd vanuit Sicilië en zijn zeer duur.
De MaikIII had graag dat we nog wat bleven in Lampedusa, maar de enorme deining heeft me voor de tweede nacht wakker gehouden, om nog niet te spreken van het lawaai.
Na afscheid genomen te hebben, stevenden richting Schildpaddenbaai, waar het zeer rustig en mooi is om goed uitgeslapen om 5 uur te vertrekken.
Bij zonsondergang zwemmen, eten met een glaasje wijn en dan slapen.
De Maik III was ook in de haven komen liggen, naast een Italiaan met een motorboot. Die scheen niet gelukkig als hij al de manoeuvres van kapitein Benoit zag (zeilt onder Franse vlag), maar toen ik zei dat het een Italiaan was, stond het licht op groen.
Lampedusa is het eiland waar de Italianen op kikken en in augustus blijf je daar beter als buitenlander weg. Nu reeds zagen het machogedrag van de Italianen, maar ja, je hebt het of je hebt het niet!!!
De haven zelf is zeer groot, maar als je er toekomt, kun je onmiddellijk niet volgen van al hetgeen je daar ziet. Vissersboten, eivolle boten, groot en klein, voor een zeetrip, overzetboten, cargo’s met voedsel enz. varen af en aan en daartussen moet jij je een plaatsje zoeken aan een kadukeligge kade, waar een enorme deining je de ganse dag probeert zeeziek te maken. De beste plaatsen zijn voorbehouden voor de douanen. Zij moeten uitgerust zijn om vluchtelingen op te vangen.
Het zeegebied rond Lampesusa is het visrijkste gebied van de ganse middellandse zee.
Fruit en groenten worden aangevoerd vanuit Sicilië en zijn zeer duur.
De MaikIII had graag dat we nog wat bleven in Lampedusa, maar de enorme deining heeft me voor de tweede nacht wakker gehouden, om nog niet te spreken van het lawaai.
Na afscheid genomen te hebben, stevenden richting Schildpaddenbaai, waar het zeer rustig en mooi is om goed uitgeslapen om 5 uur te vertrekken.
Bij zonsondergang zwemmen, eten met een glaasje wijn en dan slapen.
Dag 88: donderdag 17 juli 2008: Lampedusa: Italië.
Wakker worden in een baai, de zon in je ogen, azuurblauw water en rotsformaties in pastelkleuren, wat wil je nog meer?
Voor het ontbijt gingen we zwemmen en toen ruilden we de baai voor de haven, waar het één en al wanorde is. Aan de kade kan je aanmeren, als het niet ingenomen is door plaatselijke boten. Ik heb wel het gevoel dat ze je liever zien afmeren dan aanmeren als je geen Italiaan bent. Ze zijn te mottig om je aan te nemen.
Het is een mooi eiland, maar duur. Alles is hier ingevoerd vanuit Sicilië.
Een drankje kost je 6 €. Gezelligheid ontbreekt je niet, maar je moet er voor betalen. In contrast daarmee, zagen we 2 reddingsvesten aanspoelen van vluchtelingen die Europa wilden bereiken, zoals we onderweg een geïmproviseerd reddingsvlot zagen drijven.
Gelukkig hebben we geen vluchtelingen gezien, want je mag ze niet aan boord nemen. Geen enkel Europees land wil ze toelaten en jij zelf mag het land niet meer binnen. Het enige wat je kan doen is een Mayday-relay zenden: nl een melding van hetgeen je gezien hebt en de coördinaten doorgeven.
Wakker worden in een baai, de zon in je ogen, azuurblauw water en rotsformaties in pastelkleuren, wat wil je nog meer?
Voor het ontbijt gingen we zwemmen en toen ruilden we de baai voor de haven, waar het één en al wanorde is. Aan de kade kan je aanmeren, als het niet ingenomen is door plaatselijke boten. Ik heb wel het gevoel dat ze je liever zien afmeren dan aanmeren als je geen Italiaan bent. Ze zijn te mottig om je aan te nemen.
Het is een mooi eiland, maar duur. Alles is hier ingevoerd vanuit Sicilië.
Een drankje kost je 6 €. Gezelligheid ontbreekt je niet, maar je moet er voor betalen. In contrast daarmee, zagen we 2 reddingsvesten aanspoelen van vluchtelingen die Europa wilden bereiken, zoals we onderweg een geïmproviseerd reddingsvlot zagen drijven.
Gelukkig hebben we geen vluchtelingen gezien, want je mag ze niet aan boord nemen. Geen enkel Europees land wil ze toelaten en jij zelf mag het land niet meer binnen. Het enige wat je kan doen is een Mayday-relay zenden: nl een melding van hetgeen je gezien hebt en de coördinaten doorgeven.
Dag 87: woensdag 16 juli 2008: van Ile Gozo: Mgarr naar Lampedusa: Italië.
Om 3uur liep de wekker af en om 3u15 vaarden we de haven uit met de normale slaap nog in onze ogen. De kapitein van de Maik III, een beetje hyperkineet vloog achter zijn roer en vertrok samen met ons. Ik denk dat we hen tot in Tunesië niet meer kwijt geraken, maar wat compagnie is wel welkom. Het was erg woelig in de haven van Gozo want 24u op 24u kwamen er ferry’s binnen en buiten.
We waren al niet meer de eersten die de haven verlieten, want menig vissersbootje was reeds druk in de weer.
De ganse trip was de zee erg woelig met hoge golven, die eens zijwaarts de boot aanvielen en dan weer half achteraan. De wind zat NNO met in het begin een gemiddelde van 12 knopen.
Eens het licht werd zette Roger de vislijnen uit en rond 9 uur hadden we beet. Een tonijn van ongeveer 15kg. Weer zoveel bloed en werk, maar de kapitein was weeral content.
Vanavond restaurant aan boord en de Maik III kon meegenieten.
We hebben gemotord, gespinnakkerd en voor de wind gezeild.
In de haven was geen plaats. Slechts een kleine kade was ter beschikking van de bezoekers.
Maik III was enkele uren voor ons, een grotere boot heeft een grotere snelheid, en was gaan ankeren in een baai aan het schildpadden reservaat enkele mijlen verder. We waren zo moe dat het leek alsof hij al in Tunesië zat.
Om 20u. na 94,2 mijl vonden we hen en ankerden naast hen. De baai was voor ons alleen. De zee was azuur blauw, de moeheid verdween en we doken in het water.
Om 3uur liep de wekker af en om 3u15 vaarden we de haven uit met de normale slaap nog in onze ogen. De kapitein van de Maik III, een beetje hyperkineet vloog achter zijn roer en vertrok samen met ons. Ik denk dat we hen tot in Tunesië niet meer kwijt geraken, maar wat compagnie is wel welkom. Het was erg woelig in de haven van Gozo want 24u op 24u kwamen er ferry’s binnen en buiten.
We waren al niet meer de eersten die de haven verlieten, want menig vissersbootje was reeds druk in de weer.
De ganse trip was de zee erg woelig met hoge golven, die eens zijwaarts de boot aanvielen en dan weer half achteraan. De wind zat NNO met in het begin een gemiddelde van 12 knopen.
Eens het licht werd zette Roger de vislijnen uit en rond 9 uur hadden we beet. Een tonijn van ongeveer 15kg. Weer zoveel bloed en werk, maar de kapitein was weeral content.
Vanavond restaurant aan boord en de Maik III kon meegenieten.
We hebben gemotord, gespinnakkerd en voor de wind gezeild.
In de haven was geen plaats. Slechts een kleine kade was ter beschikking van de bezoekers.
Maik III was enkele uren voor ons, een grotere boot heeft een grotere snelheid, en was gaan ankeren in een baai aan het schildpadden reservaat enkele mijlen verder. We waren zo moe dat het leek alsof hij al in Tunesië zat.
Om 20u. na 94,2 mijl vonden we hen en ankerden naast hen. De baai was voor ons alleen. De zee was azuur blauw, de moeheid verdween en we doken in het water.
Dag 86: dinsdag 15 juli 2008: van Msida Marina naar Ile Gozo: Mgarr: Malta.
Het werd een korte trip, maar de wind zat goed.
Nadat de groenteman alle zeilers wakker geklopt had om zijn veel te dure waar aan te prijzen, vertrokken we rond 10 uur richting Gozo. De wind zat perfect: N.NO 4. Spijtig dat het zo’n korte trip was, want wij hebben constant kunnen zeilen. Maik III leek het moeilijker te hebben met zijn tweemaster en moest af en toe de motor bijzetten, maar wij deden een gemiddelde van 5,50 knopen.
Rond 14uur na 15,38 mijl kregen we beiden een plaatsje in de haven van Mgarr, waar we ons onmiddellijk moesten melden bij de douanen, want dat hadden we in Msida Malta niet gedaan. Aangezien hier veel vluchtelingen proberen over te steken, moet elke zeiler zich laten registreren. Gisteren werd er weer een “pan-pan” uitgezonden van een rubberboot met een 60 tal vluchtelingen aan boord.
Het eiland GOZO straalt rust uit en als je dan van Malta: Valletta komt, is dat wel erg welkom.
Het werd een korte trip, maar de wind zat goed.
Nadat de groenteman alle zeilers wakker geklopt had om zijn veel te dure waar aan te prijzen, vertrokken we rond 10 uur richting Gozo. De wind zat perfect: N.NO 4. Spijtig dat het zo’n korte trip was, want wij hebben constant kunnen zeilen. Maik III leek het moeilijker te hebben met zijn tweemaster en moest af en toe de motor bijzetten, maar wij deden een gemiddelde van 5,50 knopen.
Rond 14uur na 15,38 mijl kregen we beiden een plaatsje in de haven van Mgarr, waar we ons onmiddellijk moesten melden bij de douanen, want dat hadden we in Msida Malta niet gedaan. Aangezien hier veel vluchtelingen proberen over te steken, moet elke zeiler zich laten registreren. Gisteren werd er weer een “pan-pan” uitgezonden van een rubberboot met een 60 tal vluchtelingen aan boord.
Het eiland GOZO straalt rust uit en als je dan van Malta: Valletta komt, is dat wel erg welkom.
maandag 14 juli 2008
Dag 85: maandag 14 juli 2008:Valletta Msida Marina: Malta.
Vandaag konden de Maltezers geen weg met hun energie. We werden reeds vroeg gewekt door weeral kanonschoten en een onophoudelijk getoeter. We dachten: “Is die Maagd nu nog niet ontmaagd?” Maar nu verrasten ze ons met een staking van het openbaar vervoer. Zo ver van huis en toch werden we met dezelfde ellende als thuis geconfronteerd. Gelukkig hadden we onze fietsjes, waar we toch een aantal km. kunnen mee afleggen.
We gingen ons bevoorraden in de supermarkt, alles wordt gelukkig aan boord geleverd, want morgen zouden we vertrekken naar Gozo om daar te wachten op een gunstige wind naar Lampeduse, een tussenstop voor Tunesië.
Vandaag konden de Maltezers geen weg met hun energie. We werden reeds vroeg gewekt door weeral kanonschoten en een onophoudelijk getoeter. We dachten: “Is die Maagd nu nog niet ontmaagd?” Maar nu verrasten ze ons met een staking van het openbaar vervoer. Zo ver van huis en toch werden we met dezelfde ellende als thuis geconfronteerd. Gelukkig hadden we onze fietsjes, waar we toch een aantal km. kunnen mee afleggen.
We gingen ons bevoorraden in de supermarkt, alles wordt gelukkig aan boord geleverd, want morgen zouden we vertrekken naar Gozo om daar te wachten op een gunstige wind naar Lampeduse, een tussenstop voor Tunesië.
Dag 84: zondag 13 juli 2008:Valletta Msida Marina: Malta.
Vandaag gingen we samen met Paulette en Benoit Mosta, de naam is ontstaan omdat de stad in het midden van het eiland ligt, bezoeken. De kerk is opgedragen aan de Maagd Maria en werd gebouwd tussen 1833 en 1860 in de stijl van het Pantheon te Rome, maar groter.
Mosta zou eveneens een drukke handelsstad zijn, maar buiten de wel mooie imposante kerk, die dan ook nog gesloten was, was het maar een doodse bedoening.
We namen terug de bus en lieten ons afzetten in Valletta, de hoofdstad van Malta gebouwd onder het bewind van de Orde van de Ridders van St. John in 1568 maar gedurende jaren getransformeerd in de Barokstijl door andere Heersers, waar ik niet ga over uitwijden, want iedereen heeft dit eiland, strategisch gezien, willen bemachtigen. De grote omwalde stad herbergt meerdere historische paleizen, musea, kerken, tuincafés, restaurants, outlets, enfin je vind er alles.
Malta is nog erg katholiek. Van 11 tot 13 juli wordt de Maagd Maria vereerd en is de ganse stad versierd met engelen, heiligen, guirlandes, bloemen… enz. en elke avond is er muziek, vuurwerk en vooral kanonschoten. Wat blijft er dan van die maagdelijkheid nog over? ’s Avonds hebben we ons dan maar laten uitnodigen om de feestelijkheden rond de Maagd mee te vieren en het had veel gelijkenis met onze straat- of stadsfeestelijkheden
Vandaag gingen we samen met Paulette en Benoit Mosta, de naam is ontstaan omdat de stad in het midden van het eiland ligt, bezoeken. De kerk is opgedragen aan de Maagd Maria en werd gebouwd tussen 1833 en 1860 in de stijl van het Pantheon te Rome, maar groter.
Mosta zou eveneens een drukke handelsstad zijn, maar buiten de wel mooie imposante kerk, die dan ook nog gesloten was, was het maar een doodse bedoening.
We namen terug de bus en lieten ons afzetten in Valletta, de hoofdstad van Malta gebouwd onder het bewind van de Orde van de Ridders van St. John in 1568 maar gedurende jaren getransformeerd in de Barokstijl door andere Heersers, waar ik niet ga over uitwijden, want iedereen heeft dit eiland, strategisch gezien, willen bemachtigen. De grote omwalde stad herbergt meerdere historische paleizen, musea, kerken, tuincafés, restaurants, outlets, enfin je vind er alles.
Malta is nog erg katholiek. Van 11 tot 13 juli wordt de Maagd Maria vereerd en is de ganse stad versierd met engelen, heiligen, guirlandes, bloemen… enz. en elke avond is er muziek, vuurwerk en vooral kanonschoten. Wat blijft er dan van die maagdelijkheid nog over? ’s Avonds hebben we ons dan maar laten uitnodigen om de feestelijkheden rond de Maagd mee te vieren en het had veel gelijkenis met onze straat- of stadsfeestelijkheden
zondag 13 juli 2008
Dag 83: zaterdag 12 juli 2008:Valletta Msida Marina: Malta.
De fruit- en groenteman is hier ’s morgens al vroeg in de weer en klopt op de boten om zijn waar aan te prijzen.
Rond 10 uur zouden we samen met Maik III Malta verkennen. Maar nu er een 50 tal boten vertrokken voor de regatta Malta Siracusa was er ook plaats voor hen.
Ons uitstapje hebben we dan maar uitgesteld tot morgen.
De BBQ’ers zijn ’s avonds weer paraat en de poezen nemen een afwachtende houding aan.
Met een frisse drink in de Black Pearl eindigde onze avond.
De fruit- en groenteman is hier ’s morgens al vroeg in de weer en klopt op de boten om zijn waar aan te prijzen.
Rond 10 uur zouden we samen met Maik III Malta verkennen. Maar nu er een 50 tal boten vertrokken voor de regatta Malta Siracusa was er ook plaats voor hen.
Ons uitstapje hebben we dan maar uitgesteld tot morgen.
De BBQ’ers zijn ’s avonds weer paraat en de poezen nemen een afwachtende houding aan.
Met een frisse drink in de Black Pearl eindigde onze avond.
Dag 82: vrijdag 11 juli 2008:Valletta Msida Marina: Malta.
We veroverden ons een plaatsje in de haven van Msida, aan de golfbreker, waar het restaurant Black Pearl, in een grote houten 3master gevestigd is en waar de film van Popeye gemaakt werd. De Maik III bleef boeien.
’s Middags kwamen Benoit en Paulette ons met de dingy verrassen. Ze voelden zich toch eenzaam.
’s Avonds begint iedereen hier zich op de golfbrekers naast de zee te installeren om een BBQ te houden. Opruimen, dat is er niet bij. Ondanks de voldoende vuilbakken laten ze alles rondslingeren. Hoe zuidelijker je komt, hoe slordiger en nonchalant de mensen schijnen te worden.
Een 30tal poezen, van de mooiste, dolen hier rond en worden door de plaatselijk bevolking gevoed. Je moet je boot wel ver genoeg van de kade leggen, of ze springen er op.
We veroverden ons een plaatsje in de haven van Msida, aan de golfbreker, waar het restaurant Black Pearl, in een grote houten 3master gevestigd is en waar de film van Popeye gemaakt werd. De Maik III bleef boeien.
’s Middags kwamen Benoit en Paulette ons met de dingy verrassen. Ze voelden zich toch eenzaam.
’s Avonds begint iedereen hier zich op de golfbrekers naast de zee te installeren om een BBQ te houden. Opruimen, dat is er niet bij. Ondanks de voldoende vuilbakken laten ze alles rondslingeren. Hoe zuidelijker je komt, hoe slordiger en nonchalant de mensen schijnen te worden.
Een 30tal poezen, van de mooiste, dolen hier rond en worden door de plaatselijk bevolking gevoed. Je moet je boot wel ver genoeg van de kade leggen, of ze springen er op.
Dag 81: donderdag 10 juli 2008:van Porto Palo naar Valletta: Malta.
Om 5u15 vertrokken we en de Maik III was nog aan ’t maffen, maar zij halen ons wel in.
NO wind, maar onvoldoende om voldoende om zonder bijstand van de motor, die ik haat, te zeilen, maar wat wil je met maar 3 soorten winden? Het was zelfs te weinig om te spinnakkeren. De kapitein heeft alles geprobeerd, maar het bate niet.
Na 58,12 mijl vaarden we de haven van Valletta binnen rond 14 uur, zonder vis. De capitainerie werd opgeroepen, maar daar kregen we geen antwoord, dus moesten we zelf een plaatsje veroveren in de Sliema Creek aan een van de boeien. De Maik III was reeds van 13u aan ’t zoeken. Om 16u lagen we geboeid in de baai.
De bemanning was moe ondanks de mooie ligging aan de uitgangsbuurt, maar dat ging vanavond aan ons voorbij.
Om 5u15 vertrokken we en de Maik III was nog aan ’t maffen, maar zij halen ons wel in.
NO wind, maar onvoldoende om voldoende om zonder bijstand van de motor, die ik haat, te zeilen, maar wat wil je met maar 3 soorten winden? Het was zelfs te weinig om te spinnakkeren. De kapitein heeft alles geprobeerd, maar het bate niet.
Na 58,12 mijl vaarden we de haven van Valletta binnen rond 14 uur, zonder vis. De capitainerie werd opgeroepen, maar daar kregen we geen antwoord, dus moesten we zelf een plaatsje veroveren in de Sliema Creek aan een van de boeien. De Maik III was reeds van 13u aan ’t zoeken. Om 16u lagen we geboeid in de baai.
De bemanning was moe ondanks de mooie ligging aan de uitgangsbuurt, maar dat ging vanavond aan ons voorbij.
Abonneren op:
Posts (Atom)
