Dag 69: zaterdag 28 juni 2008:van Othoni: Griekenland naar Santa Maria di Leuca: Italië.

Een ganse nacht hebben we liggen rollen. We dachten nochtans een goede ankerplaats te hebben iets buiten de haven. We lagen eerst in de haven (haventje), doch de havenmeester deed teken dat we weg moesten omdat er nog een Ferrie binnenkwam en anders geen plaats genoeg had om aan te meren. Ormos Ammou is een klein dorpje, waar slechts enkele tavernes zijn, een kerkje, een kerkhof en misschien een mini-market achter een of ander taverne.
Om 6 uur waren we beiden reeds verschillende keren wakker gerold en nu was het wel genoeg geweest. Dan konden we beter vertrekken richting Italië.
Dus start om 6u30 eveneens met een rolroute op motor, want de wind zat weer in de neus.
Het eiland Othoni, ons laatste Grieks eiland, verwijderde zich meer en meer, de wind wakkerde aan en draaide N.W. tussen de 15 en 20 knopen, zodat we scherp aan de wind konden zeilen met vol tuig en de motor vaarwel zegden. De zee werd wel wilder met witte schuimkoppen, zodat het niet zo’n aangename zeiltrip was, maar we zeilden met een gemiddelde van 6 knopen.
Roger had de lijnen weer uitgezet en oeps rond 9 uur hadden we beet.
Onmiddellijk stuurden we met de neus in de wind om snelheid af te nemen, want anders krijgt hij de tonijn niet binnen. Een kanjer van een 25 kg. zorgde voor de nodige roodkleurige ambiance. We hebben hem onmiddellijk een borrel rum in zijn kieuwen gegoten, zodat hij verdoofd was en zich niet bewust was van het verdere verloop.
Na een uurtje was alles geklaard. De tonijn gewassen, gefileerd, de ijskast in en de kuip van het nodige bloed met zeewater zuiver gemaakt. Veel hulp heb ik niet kunnen bieden, want mijn maag lag in een knoop. De Antidote sloeg van bakboord naar stuurboord door de wilde golven, doch eens terug op route en na een boterham met kaas, leek ik geen maag meer te hebben.
De wind draaide nog meer NNW. waardoor de golven ook rustiger werden, zodat we nu half aan de wind konden zeilen met een snelheid tussen de 7 tot 8 knopen: de max.op de scheiding van de Adriatische en de Ionische zee nl. de straat of Otranto.
We wisselden elkaar af aan het roer en lieten de A.P. rusten.
Om 14u plaatselijke tijd, want in Italië moesten we ons uurwerk één uur terug zetten, meerden we aan in de nieuwe haven van Leuca na 50,5 mijl, waar alles zeer rustig was. Rond 16 uur verschenen plots de Italianen na hun siësta en rond 23u. ging de drukte maar verder.
De havenmeester hebben we voorzien van een goede portie tonijn, waar hij zeer blij mee was.
Santa Maria de Leuca is een snel ontwikkelde badplaats met een mooie boulevard en omringd door grote extravagante villas aan de kustlijn. Langs de steile kust zie je ook impressionnante uitgeholde kalkachtige grotten die je met kalm weer kunt bezoeken met een bootje.
De monumentale stenen trappen met in het midden een bron en Mussolini liet er een fontein bouwen als symbolische poort van Italië.
Boven komende word je verrast door de Basiliek Santaurio “Santa Maria de Finibus Terrrae” die werd ingehuldigd door de Paus op 14 juni 2008. Dat hebben we gemist, maar ja je kan niet overal te gelijk zijn. Volgens de fier bevolking heeft de Paus zich laten rondrijden met zijn pausmobiel, zelfs in de haven. Vandaar dat alles hier bij aankomst zo smetteloos aanvoelde.