Dag 88: donderdag 17 juli 2008: Lampedusa: Italië.

Wakker worden in een baai, de zon in je ogen, azuurblauw water en rotsformaties in pastelkleuren, wat wil je nog meer?
Voor het ontbijt gingen we zwemmen en toen ruilden we de baai voor de haven, waar het één en al wanorde is. Aan de kade kan je aanmeren, als het niet ingenomen is door plaatselijke boten. Ik heb wel het gevoel dat ze je liever zien afmeren dan aanmeren als je geen Italiaan bent. Ze zijn te mottig om je aan te nemen.
Het is een mooi eiland, maar duur. Alles is hier ingevoerd vanuit Sicilië.
Een drankje kost je 6 €. Gezelligheid ontbreekt je niet, maar je moet er voor betalen. In contrast daarmee, zagen we 2 reddingsvesten aanspoelen van vluchtelingen die Europa wilden bereiken, zoals we onderweg een geïmproviseerd reddingsvlot zagen drijven.
Gelukkig hebben we geen vluchtelingen gezien, want je mag ze niet aan boord nemen. Geen enkel Europees land wil ze toelaten en jij zelf mag het land niet meer binnen. Het enige wat je kan doen is een Mayday-relay zenden: nl een melding van hetgeen je gezien hebt en de coördinaten doorgeven.