Dag 17: dinsdag 6 mei 2008: Agios Nikolaos: Kreta.
Ook vandaag was het 7 à 8 bf N-NW zodat we best nog wat wachten, maar Roger heeft een 70 tal houten pluggen vervangen op dek. Een noodzakelijk werkje wil je je boot goed onderhouden.
’s Middags zijn we nog afscheid gaan nemen van Maria en Billy. Zij dachten dat we al vertrokken waren, zoals voorspeld maar zonder een laatste groet doe je dat niet.

Dag 18: woensdag 7 mei 2008: op weg naar Vlichada: Santorini (Thira)
Eindelijk was het zo ver. De eerste zeildag vangt aan om 6 uur: bewolkt, koud, 3 à 4 bf. N-NW, niet echt de goede windrichting, maar morgen en de volgende dagen gaven ze 7 tot 8 bf N-NW, met regen en als we het vandaag niet waagden, lagen we zeker nog een week vast in Agios Nikolaos en daar hadden we geen zin in.
De motor sputterde een beetje bij het verlaten van de haven, maar de kapitein had de filters vervangen en dan zit er meestal nog wat lucht in de leidingen, dus geen paniek. Rond 8 uur waren we ter hoogte van de kaap Ay. Ioannis, de bewuste kaap waar we vorig jaar een stormachtige zee hadden getrotseerd, straalde de kaap nu met zijn windmolens de voor ons verlangende rust uit.
Twee zeilboten vaarden richting Heraklion, een 5 mijl achter ons en zouden ons na de kaap verlaten.
De zon baande zich een weg door de wolken, vlug lange broek en pull uit.
De genua flapperde constant en werd terug opgerold. De motor werd gestart. De wind zat te strak op kop en we hoopten dat hij meer W. zou draaien omdat we nog een 60 mijl te varen hadden. De automatische piloot werd ingesteld, zodat we aan ons ontbijt konden beginnen.
Rond 11 uur kruisten we een containerschip, Kreta was verdwenen en Santorini nog lang niet in zicht. De Egeese zee, plusminus 1800 m. diep, was onze enige vriend. Roger probeerde te vissen, maar de tonijnen hadden geen zin om naar de oppervlakte te komen. Tonijnen vist men door het valse aas te laten dobberen aan het wateroppervlak.
Rond 12 uur begon het te regenen en was de pull en lange broek weer welkom.
Een 34 mijl voor Santorini zat de wind volledig N.: op kop en was er van zeilen geen sprake meer. Het toerental van de motor daalde voortdurend. Hoe meer Roger de leidingen ontluchtte, de klemverbindingen aandraaide, mazout bijtankte, het hielp allemaal niet. De pauzes werden steeds korter. Hij zocht en zocht wat er loos kon zijn. Een nieuwe motor van vorig jaar en nu problemen, neen dat kan en mag niet, maar een 15 mijl voor Santorini, gaf de motor de pijp aan Maarten. Hij liet zich niet meer starten.
Oeps, wat nu? Hier dobber je nu helemaal alleen en geen zon, zelfs koud. Van zeilen was geen sprake met een 5 bf op kop. Het enige wat we konden doen moest Roger de motor niet aan de praat krijgen, was terug naar Kreta zeilen, maar dat was 60 mijl en het was al 16 uur of de rescue oproepen. Normaal gezien moesten we nog een 3 uurtjes varen.
Terwijl ik probeerde de Antidote ter plaatse te houden met de koers een beetje aan te passen, zocht Roger koortsachtig naar de oorzaak. Hij verving de mazoutfilter, keek terug alle leidingen na en ontdekte toen dat de darm van de aansluiting met de mazoutpomp beschadigd was aan de binnenzijde en zo lucht aanzoog. Het beschadigde stuk werd weggesneden en joepie de motor startte terug. Na een uur zwoegen en zweten konden we gelukkig weer vertrekken en deed de motor het prima. Proficiat kapitein, je mag nog mee.
Rond 20 uur,na 74,73 mijl kregen we van een vriendelijk havenmeester een goede ligplaats en dat maakt veel goed.
Vroeg naar bed was het enige wat we nog verlangden na het avondmaal, want we waren behoorlijk moe na 14 uren spanning.
Onze eerste trip hadden we ons wel anders voorgesteld.