Dag 32: donderdag 22 mei 2008: Ermoûpoli: Marina Sirou: Syros.
Ermoûpoli heeft twee middeleeuwse wijken gelegen op twee heuvels naast elkaar.
Ano Sýros, een doolhof van steegjes en katholieke kerkjes uit de Venetiaanse tijd en Vrondado, de orthodoxe wijk van de stad ook met zijn kerken, want die kunnen er ook wat van.
Het is minstens 2 km klimmen langs trappen en we kozen voor Ano Sýros. Toen het klimmen achter de rug was, waren we op het hoogste punt van Vrondada aan de Orthodoxe kerk. We hadden ons van berg vergist, maar het zicht vandaar over de haven was ook adembenemend en we hadden al niet veel adem meer.
We bezochten de mooie kerk, waar de priester uitleg gaf over al zijn schatten, maar we verstonden geen knijp van wat de brave man zei. Gelukkig had Athoula ons het Paasweekend al uitleg gegeven en knikten we maar instemmend.
Terug de nodige adem gekregen, daalden we af naar de haven om op de Plaza een ouzo te drinken en daar zat het weeral vol Grieken. Wanneer werken die eigenlijk?
De gemiddelde Griek beschouwt werken (zegden ze ons zelf) als een vloek en iets wat hij tussen de vakanties door doet. Er zijn zo’n 12 officiële feestdagen, plus een 22 betaalde vakantiedagen. Voeg daar de weekends, ziektedagen en allerlei stakingen bij (onlangs wegens de stijgende prijzen van de olie)dan is het mogelijk dat een Griek ongeveer de helft van het jaar bezig is met datgene dat hij het liefst doet: niets en telefoneren.
Waar ze helemaal een hekel aan hebben is stiptheid. Spreek je met hen af om 14 u., je hoeft je niet te haasten. Ze komen wel, maar…. Maar als ze dan nog op jou moeten wachten, vinden ze dat niet erg.
Ermoûpoli heeft twee middeleeuwse wijken gelegen op twee heuvels naast elkaar.
Ano Sýros, een doolhof van steegjes en katholieke kerkjes uit de Venetiaanse tijd en Vrondado, de orthodoxe wijk van de stad ook met zijn kerken, want die kunnen er ook wat van.
Het is minstens 2 km klimmen langs trappen en we kozen voor Ano Sýros. Toen het klimmen achter de rug was, waren we op het hoogste punt van Vrondada aan de Orthodoxe kerk. We hadden ons van berg vergist, maar het zicht vandaar over de haven was ook adembenemend en we hadden al niet veel adem meer.
We bezochten de mooie kerk, waar de priester uitleg gaf over al zijn schatten, maar we verstonden geen knijp van wat de brave man zei. Gelukkig had Athoula ons het Paasweekend al uitleg gegeven en knikten we maar instemmend.
Terug de nodige adem gekregen, daalden we af naar de haven om op de Plaza een ouzo te drinken en daar zat het weeral vol Grieken. Wanneer werken die eigenlijk?
De gemiddelde Griek beschouwt werken (zegden ze ons zelf) als een vloek en iets wat hij tussen de vakanties door doet. Er zijn zo’n 12 officiële feestdagen, plus een 22 betaalde vakantiedagen. Voeg daar de weekends, ziektedagen en allerlei stakingen bij (onlangs wegens de stijgende prijzen van de olie)dan is het mogelijk dat een Griek ongeveer de helft van het jaar bezig is met datgene dat hij het liefst doet: niets en telefoneren.
Waar ze helemaal een hekel aan hebben is stiptheid. Spreek je met hen af om 14 u., je hoeft je niet te haasten. Ze komen wel, maar…. Maar als ze dan nog op jou moeten wachten, vinden ze dat niet erg.
In Ermoûpoli is het openbaar vervoer reeds jaren gratis. Steve heeft gespiekt bij de Grieken. Foei! En wij maar denken dat hij iets nieuws in de wereld bracht. Het enige verschil is: dat er hier met de dienstregeling (elk half uur) geen rekening wordt gehouden. Zie je een bus, spring er op en ze brengen je wel ter plaatse. Ze rijden op en aan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten