Dag 31: woensdag 21 mei 2008: Ermoûpoli: Marina Sirou: Syros.

De ganse nacht was het zeer woelig en de Grieken zijn echte taterende nachtbrakers, want de terrasjes zaten vol. We lagen er precies middenin.
’s Morgens was de wind afgenomen en konden we de boot toch verlaten en wat op verkenning gaan. Ondanks de nachtelijke drukte, was het ’s morgens: vanaf een uur of 11 tot 14 uur weer heel druk in de straten. De Grieken waren uitgeslapen.
Denk niet dat je in België bent en steek alleen de straat over als je zeker weet dat het veilig is, want een Griek stopt niet voor een voetganger. Alles op wielen met een motor heeft blijkbaar voorrang en een politieagent zie je dan niet. Het heeft zo allemaal wel zijn scharmes.
Syros is een van de dichtstbevolkte eilanden met minstens 20.000 inwoners en tel daar dan de toeristen nog eens bij. In de hoofdstad zelf: Ermoûpoli wonen al een 15.000 inwoners. Het is een welvarende stad met een statige stadarchitectuur en prachtige neoclassicistische gebouwen die stammen uit de eerste helft van de 19° eeuw. Ermoûpoli was de meest welvarende stad van het nieuwe Griekenland. In 1839, na de voltooiing van het kanaal van Korinthië, werd het door Piraeus overschaduwd. Daar gaan wij ook naar toe en ik ben eens benieuwd.
Rond het middaguur vaarden we naar de andere kant van de haven dus naar de verlaten haven, want Roger moest de A.P. nog nakijken en dat doe je best in een rustige haven, waar je geen last hebt van de sterke deining.
Onze achterbuur, de Solaris II, is een Italiaans koppel. Hij kent slechts enkele woorden Frans en zijn vrouwtje kent wat Engels. Ze hebben een hond: Wapo, een braaf beest dat niet goed meer hoort of ziet, maar toen we kwamen aangevaren blafte hij toch. Een goede waker toch?
Roger heeft de boot omgebouwd tot een werf, tot hij hopelijk de oorzaak van de koppige piloot gevonden heeft. Onze buurman, Carlo kwam hem bijstaan met woord (meer met gebaren) en daad.