Dag 20: vrijdag 9 mei 2008: Vlichada: Santorini (Thira)
Vandaag en morgen trekken we er dus op uit met de auto. Het noordelijk gedeelte van Thira zouden we bezoeken. Fira, de hoofdstad en Oia waren de steden die we vandaag zeker wilden bezoeken. Langs smalle kronkelende wegen bereikten we ons doel. Doch eerst werden we aangetrokken door een steile naar beneden kronkelende drukke smalle weg naar de haven van Athinios, waar we eerst dachten naartoe te varen, maar ons werd afgeraden door een Engelse zeiler, omdat het er erg onveilig was en je boot niet kan verlaten. Gelukkig dat we dat niet gedaan hebben, want het is daar een drukte van aankomende volgestopte bussen en overzetboten, waar je echt niet veilig kunt afmeren, de politie je wegjaagt en vriendelijkheid te wensen overlaat. Alleen de steile vulkaanwanden, uit grijze as, zwarte en rode vulkaansteen, schitterden in de zon en was de moeite waard om af te dalen.
Oia is een lieflijk dorpje gelegen op een heuvel in de baai van Ammoudi waar je een prachtig uitzicht hebt, niet alleen naar het noorden en westen, maar ook naar het zuiden, richting Thira en Akrotiri. In 1956 werd het dorpje door een aardbeving beschadigd, waardoor de meeste mensen wegtrokken. Pas in 1980 werd het gerestaureerd. Veel huizen hebben een tonvormig dak (tegen aardschokken), en sommige huizen hebben zelfs kamers die in het vulkanisch gesteente zijn uitgegraven.
Beneden het dorp is een klein zwart lavastrand te bereiken via een steile trap die in de rotsen is uitgehouwen, maar langs een smalle steile weg kan je met de auto het strand ook bereiken en wat denk je, waarom hadden we een auto gehuurd???
En zo reden we verder via de oostkust naar de hoofdstad Thira of Fira, om het even (duur).
De geometrisch gevormde witte huizen: hotelletjes, restaurantjes, cafetaria’s, dure juweliers, shops en kerkjes, vormen een balustrade boven op de 270 m hoge klippen. Je kan het dorpje bereiken vanuit de haven - van een echte haven is geen sprake - via 600 treden op de rug van een ezel of via een duizelingwekkende kabelbaantje.
Wij lieten de auto op een parking, boven op de klip rusten en via de smalle trapstraatjes genoten we van het indrukwekkende mooie Thira slenterend langs de balustrade, waar de toeristen, dus wij ook, ons vergaapten aan al die mooie dure hebbedingetjes.
Rond 17u kwamen we terug in de haven en oeps de boot lag niet meer op zijn plaats. Dat was wel even schrikken.
De havenmeester had uit veiligheidsoverwegingen de Antidote verplaatst.
De baggerboot bij de ingang van de haven moest verlegd worden en vond dat onze boot best
een andere plaats kreeg. Maar ja,veiligheid boven alles.