Dag 21: zaterdag 10 mei 2008: Vlichada: Santorini (Thira)
De zon was weer van de partij en het zuidelijk deel van het eiland werd vandaag ons doel.
Via het zwarte strand van Perissa, waar ze alles om de toeristen te ontvangen aan het klaarmaken waren, reden we naar Emporio, een dorpje iets verder met zijn zeer smalle straattrapjes, waar hier en daar een souvenirwinkeltje of een Santorinian zijn plaatselijke wijn aan een klein tafeltje in de schaduw aanprijst en waar je door de smalle straatjes op de rug van een ezeltje in de brandende hitte het kleine pittoreske dorpje kan bezoeken. Arm ezeltje, blijf jij maar rustig in de schaduw van een boom staan, wij gingen te voet gaan.
Na Kamari stad, met zijn kilometers strand van zwart zand bezochten we via een kleine steile weg 320 meter hogerop -5km kasseiweg – Ancient Thira, wat wel de moeite van het gevaarlijk klimmen was. De resten van een nederzetting die hier tussen de 6° eeuw v.C. en de 5° eeuw n.C. gelegen zou hebben, bestaan onder andere uit een agora, een theater, badplaatsen, herenhuizen en gewone huizen.(zie schets)
De archeologen zullen hier hun hartje nogal opgehaald hebben en via de nodige aanwijzingen
kun je, je met veel fantasie een beeld vormen van hoe het vroeger moet geweest zijn. Een zwaar leven zal het in ieder geval geweest zijn.
En zo reden we verder naar Akrotiri: een archeologische vindplaats, waar de
huizen en straten van “Grieks Pompeji” goed bewaard bleven, die door de grote uitbarsting met as bedekt werden, maar sinds 1935 opgegraven. De fraaie, 3500 jaar oude fresco’s, die aan het licht zijn gekomen, tonen een verband met de Minoïsche beschaving.
Via de Ballos Bay reden we naar de Red Beach aan de zuidkant van het eiland. De imposante rode vulkaanstenen rotsen aan het rode strand trekken veel kijklustigen.
Roger vond hier een herinnering aan het tragisch ongeval van Andrea Hofmann
tussen de rotsen.(zie foto).
Nu nog het uiterst zuidwestelijke punt van Santorini en dan waren we rond, maar plots werden we aangetrokken door een klein dorpje: Megalochori, waar Roger uitstapte en voor de auto liep om te kijken of ik overal wel door kon. Het werd alsmaar smaller en smaller, dat je best de spiegels naar binnen draaide. Effe puffen, want we hadden een franchise van 300 € en dat geld hielden we liever in onze zakken.
De dag zat er op, we waren rond en behoorlijk moe, met al die kronkelende smalle straatjes en de wild rijdende Grieken of toeristen op hun scooters. Geen blutsen, geen schrammetjes, morgen zou de Hyunda binnengeleverd worden.